صفحه اصلی خبرها رنجش سینما از وجود حوض گل آلود تحریم

رنجش سینما از وجود حوض گل آلود تحریم

68

 به نظر می رسد برخی نهادها و سازمانها کماکان قصد دارند به سیاست خود در مورد تحریم بعضی از آثار سینمای ایران ادامه دهند و ظاهرا انتقادات اهالی سینما هم برای شان کوچک ترین اهمیتی ندارد. تحریم «عرق سرد» ساخته سهیل بیرقی جدیدترین پرده از نمایش تلخ تحریم های حوزه است.
به گزارش هنرانه، داستان از سال ۹۱ آغاز شد. وقتی تعداد قابل توجهی از فیلم های حاضر در سی امین جشنواره فیلم فجر با تم خیانت خانوادگی رونمایی شدند. رئیس وقت حوزه هنری در مواجهه با این اتفاق اعلام کرد این نهاد فیلم های غیرارزشی، مسئله دار و فیلم هایی که از خطوط قرمز رد شده اند را مطابق تشخیص کارشناسان خود نمایش نخواهد داد. به گفته او، «فیلم های مسئله دار به آن دسته از فیلم هایی اطلاق می شوند که در مسائل اخلاقی و عفت عمومی از خطوط قرمز تجاوز می کنند».
سریال دنباله دار چنین تحریم هایی از سوی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران یا حوزه هنری تا امروز و در مقاطع مختلف با فراز و نشیبهایی همچنان داشته و تاکنون چندین فیلم از نمایش در سینماهای این نهادها و سازمانها -که بسیاری از آنها جزو سینماهای مطرح پایتخت هستند- محروم شده اند.
ضررهای این تحریم بسیار بیشتر از آن است که متولیانش متوجه اش باشند، اما مسئله مهمتر این است که این تحریم ها چون شمشیری دو لبه، یک لبه تیز را هم متوجه خود اجراکنندگانش می کند. درست است که بعضی از بهترین سینماهای پایتخت و در بسیاری از نقاط ایران تنها سینمای شهر متعلق به تحریم کنندگان است و این تحریم ها به نوعی بخشی از جامعه را از حق خود برای دیدن فیلمی خاص محروم می کند، اما باید در نظر داشت از سویی خود آنها هم بابت عدم نمایش این فیلم ها از نظر مالی متضرر می شود. مثلا «خوابم می یاد» (رضا عطاران)، «لانتوری» (رضا درمیشیان) و «من مادر هستم» (فریدون جیرانی) از جمله فیلم های میلیاردی عضو باشگاه تحریمی های حوزه بودند و قطعاً در این میان حوزه هنری با محرومیت از درآمد فروش این فیلم ها، به نوعی یک گل به خودی زده است.
دریافت پروانه نمایش برای فیلم ناگزیر از گذر از هفت خوان های متعددی است که از زمان ثبت فیلمنامه آغاز می شود و شامل تأیید حضور عوامل فیلم و داستان است. دریافت پروانه نمایش یعنی کانال های ریز و درشت متعددی فیلم را از لحاظ شرعی، قانونی و عرفی بررسی کرده اند تا سرانجام مجوز نمایش آن برای عموم صادر شود. محل صدور این مجوز هم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، یعنی بالاترین و عالی ترین مرجع امور فرهنگی و هنری در کل کشور است. حال آنکه قطعاً ادامه این روند جایگاه عالی ترین مرجع امور هنری کشور را زیر سوال می برد.
جالب اینجاست که تعدادی از سینماهایی که در اختیار تحریم کنندگان هستند متعلق به خودشان نیستند و آنها تنها با در اختیار گرفتن شان، در حال اداره کردن شان هستند؛ اما مسئله مهم این است که در هر حال تمامی این سینماها جزو بیت المال و متعلق به همه مردم ایران هستند و مشخص نیست تحریم کنندگان با چه توجیهی صاحبان این سینماها را از حق شان برای دیدن فیلم محروم می کند؟!
تاکنون تحریم کنندگان هیچ قوانین مدونی در زمینه ملاک های خود برای توقیف فیلم ها ارائه نداده و به نظر می رسد این مسئله بیش از هر چیزی تابعی از سلیقه مدیران آنهاست. تیغ دو دم تحریم فیلم ها تا به حال بیشتر بر گلوی سینمای ایران بوده، اما اگر عقل و منطق جایگزین خودمحوری و نگاه سلیقه ای نشود، این تیغ برای صاحبانش لطمه های بیشتری به همراه خواهد آورد.
البته در این باره چهارشنبه گذشته یزدان عشیری مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری، در واکنش به بیانیه کانون کارگردانان گفت: «واقعا نمی دانم کانون کارگردانان بر چه اساسی این موضوع را مطرح کرده است که ما فیلم «عرق سرد» را دوباره خودمان اصلاحیه زده ایم و آن را نمایش می دهیم؛ زیرا این فیلم در هیچ کدام از سالن های ما نمایش داده نشده و نخواهد شد.زمانی که فیلم ماهورا، تنگه ابوقریب و مغزهای کوچک زنگ زده برای نمایش وجود دارند، اولویت ما این فیلم ها هستند و ما طبق سیاست های خودمان که ارزش های خانوادگی است؛ این فیلم را خانوادگی نمی دانیم و طبیعی است که بتوانیم حق انتخاب داشته باشیم.هر نهاد و سازمانی برای خود سیاست هایی را دارد؛ ما به این نتیجه رسیدیم که با توجه به موضوعاتی که در فیلم «عرق سرد» مطرح می شود و محتوای آن، نمی توانیم این فیلم را در اولویت های نمایش خود قرار دهیم. به همین علت این فیلم از اول هم در هیچ کدام از سالن های ما نمایش داده نشده است».
صحبتهایی که بعید به نظر می رسد قانع کننده باشند و به اعتراضات در این باره پاسخ دقیقی بدهند. ضمن اینکه به نظر می رسد تحریم کنندگان باید با ایجاد تعامل و ورود از در دوستی، نسبت به حل این معضل اقدام کنند.
بانی فیلم در گفت وگو با چند سینماگر در این باره جویای نظراتشان شده است که در ادامه می خوانید.
***
سیروس الوند:
وزارت ارشاد باید در قضیه تحریم فیلم ها دخالت کند
سیروس الوند در ماجرای تحریم برخی فیلمها از سوی حوزه هنری، وزارت ارشاد را مسئول می داند که با چنین قضایایی برخورد اصولی و کارشناسی نمی کند.
کارگردان «این سیب هم برای تو» در پاسخ به این سوال که آیا حوزه هنری به عنوان نهادی دولتی که از بودجه عمومی ارتزاق می کند و با توجه به در اختیار داشتن بیش از ۱۰۰ سینما اصلاً مجاز هست که بدون توجه به حضور وزارت ارشاد و سازمان سینمایی خودش شورای پروانه نمایش داشته باشد، به بانی فیلم گفت: راجع به این قضیه بارها صحبت کرده ایم. مشکل بیشتر از ناحیه وزارت ارشادو مدیران سینمایی مربوطه است که با چنین قضایایی برخورد قاطعانه نمی کنند. به فرض که فیلمی از نظر برخی مشکل و محتوای غیرقانونی دارد. حتی با فرض تایید این استنباط، نباید هر نهادی بنا بر سلایق و دریافتهای خودش با فیلمها برخورد کند. به هر حال وزارت ارشاد به عنوان متولی سینما از اهرم ها و بازوهای قانونی برخوردار است و دریافت پروانه نمایش اکران از طرف وزارت ارشاد، یعنی فیلم می تواند در سینماهای کشور به نمایش درآید. حالا هر نهاد یا موسسه ای که چندین سینما در اختیار دارد، این حق را ندارد یک قانون جدید بگذارد و فیلم ها را ممیزی کند. به نظرم موضعگیری کانون کارگردانان سینمای ایران درست است و وزارت ارشاد باید در این قضیه دخالت کند و تکلیف همه سینماگران را برای همیشه روشن کند. چون متاسفانه مدتی است با چنین معضلاتی مواجه هستیم و ظاهرا نهادهای مسئول فکری برای رفع آنها نمی کنند..
کارگردان «تله» درباره اینکه دولت و وزارت ارشاد با سینماگران برای جلوگیری از اینگونه رفتارهای حوزه هنری چه تعاملی باید انجام بدهند، افزود: رسیدن به راه حل نیازمند همفکری و گفتمان منطقی و غیر سلیقه ای است و با توجه به اینکه فعلا چنین بستری را دست کم درباره این موضوع فراهم نمی بینم،به اعتقادم نمی توان کاری از پیش برد.
***
کامران قدکچیان:
به جز وزارت ارشاد کسی نمی تواند برای فیلم هاتعیین تکلیف کند
کامران قدکچیان می گوید: حوزه هنری شورای پروانه نمایش ندارد و به جز وزارت ارشاد کسی نمی تواند تعیین تکلیف کند.
کارگردان «پس کوچه های شمرون» در پاسخ به این سوال که آیا حوزه هنری به عنوان نهادی دولتی که از بودجه عمومی ارتزاق می کند و با توجه به در اختیار داشتن بیش از ۱۰۰ سینما اصلاً مجاز هست که بدون توجه به حضور وزارت ارشاد و سازمان سینمایی خودش شورای پروانه نمایش داشته باشد، به بانی فیلم گفت: البته حوزه هنری شورای پروانه ندارد، اما کاری که می کند خودش برای خودش سلطان شده و ضبط و ربط صادر می کند، ولی مطمئن باشید این دوستان از شرایط فعلی سینمای ایران در عذاب هستند و مشکل دارند. ظاهرا هیچکدام وزارت ارشاد را قبول ندارند و گویا دیگری برای آنها تعیین تکلیف کند. این قضیه شبیه یک بام و چند هوا شده، مثل اینکه هر کسی دوست دارد روی سینما سرمایه گذاری و اعمال نظر کند و دستور دهد؛ این بطور کلی غلط است، حتی اگر حوزه هنری باشد. ما وزارت ارشاد داریم، پروانه نمایش و ساخت داریم، همه این قوانین را طی می کنیم، اما در جریان اکران ناگهان به اخطار حوزه هنری و بعضی اوقات شهرداری برمی خوریم که این اتفاقات برای ما خیلی ناگوار است.
کارگردان «دختر شاه پریون» درباره برنامه هایی که دولت و وزارت ارشاد باید برای جبران خسارت فیلم هایی که از ناحیه تحریم حوزه هنری ضربه می خورند داشته باشد، گفت: ما در شورای صنفی نمایش برای این دست فیلمها امتیازهایی تدارک دیده ایم که هر کدام از این فیلم ها ممنوع شد، چند روز اضافه برای اکران فیلم های شان فرصت داشته باشند.
کارگردان «سوغات فرنگ» درباره اینکه دولت و وزارت ارشاد با سینماگران برای جلوگیری از اینگونه رفتارهای حوزه هنری چه تعاملی باید انجام بدهند، بیان کرد: در حال حاضر با هم تعامل می کنیم که ببینیم چه اتفاقاتی می افتد. باید با وزارت ارشاد گفت و گویی در این زمینه داشته باشیم تا تکلیفی برای این ماجرا روشن کنیم.
***
داود توحیدپرست:
حوزه هنری تحریم شود، تغییر رویه خواهد داد
داود توحیدپرست کارگردان سینما، اعتقاد دارد اگر اتحادیه تهیه کنندگان و شورایعالی تهیه کنندگان در اقدامی نمادین سینماهای حوزه هنری را تحریم کنند،بعد از یک ماه حوزه هنری رسماً از جامعه سینمایی ایران عذرخواهی می کند.
کارگردان «شیرین قناری» در پاسخ به این سوال که آیا حوزه هنری به عنوان نهادی دولتی که از بودجه عمومی ارتزاق می کند و با توجه به در اختیار داشتن بیش از ۱۰۰ سینما اصلاً مجاز هست که بدون توجه به حضور وزارت ارشاد و سازمان سینمایی خودش شورای پروانه نمایش داشته باشد، به بانی فیلم گفت: حوزه هنری حق صدور چیزی به نام پروانه نمایش ندارد و وزارت ارشاد مرجع اصلی است که پروانه نمایش صادر می کند. به نظرم این حرکت موازی کارانه حوزه هنری و یا هر نهاد قدرتمند دیگر در کشور بشدت حرکت غیراخلاقی، غیردینی و ضد انقلابی است. وقتی که نهادی به نام وزارت ارشاد گذاشته اند که در این باره تصمیم گیرنده است، مگر می شود سلیقه ای عمل کرد؟! مگر افراد عضو شورای پروانه نمایش همگی جزو افراد شناخته شده و مورد وثوق هستند و وقتی آنها پای کاری را امضا می کنند، مگر می شود من توحیدپرست یا هر فرد دیگری که در این کشور زندگی می کنیم و قدرتمندیم برای خودمان تصمیم بگیریم و آنرا وتو کنیم. بنابراین هر نهاد و یا هر حوزه غیرقانونی عمل کند طبیعتاً مظلوم، غیردینی و ضد انقلابی است. برای من عجیب است که طی این سالها چرا این مشکل حل نمی شود و اینکه چرا با حوزه هنری برخورد نمی کنند. مگر حوزه هنری در وزارت ارشاد و شورای پروانه نمایش نماینده ندارد. البته قبلا نماینده نداشت، از این بابت اعتراض کردند و الان یک نماینده دارد. نمی دانم چرا برخی نمی گذارند در این کشور قانون حاکم شود؟! به نظرم در مقابل این اتفاق کافی است اتحادیه تهیه کنندگان و شورایعالی تهیه کنندگان در اقدامی نمادین سینماهای حوزه هنری را تحریم کنند و یک سال فیلم به آنها ندهند. وقتی آنها کار غیرقانونی می کنند، آقایان شورای صنفی نمایش، آقایان شورایعالی تهیه کنندگان، آقایان اتحادیه تهیه کنندگان هم یک بار باید متحد شوند به سینماهای حوزه هنری فیلم ندهند. مطمئن باشید بعد از یک ماه حوزه هنری رسماً از جامعه سینمایی ایران بابت این قضیه عذرخواهی می کند و دیگر چنین کار غیرقانونی ای را تکرار نمی کند.
کارگردان «نامزد آمریکایی من» که این فیلمش در تابستان سال ۹۱ مشمول تحریم حوزه هنری شد، در ادامه افزود: در درجه اول معتقدم دولت و وزارت ارشاد با این مسئله باید برخورد قانونی کند. وقتی همه بپذیرند که سلیقه ای عمل نکنیم و قانونی عمل کنیم، هر کسی غیرقانونی عمل کرد موظف است خسارت بپردازد. منتها ما مسیرهای قانونی را طی نمی کنیم. مسئله این است که وزارت ارشاد این مسیرهای قانونی را درست طی نمی کند. اگر یک بار برای همیشه در یک جنگ تن به تن شوالیه وار قاطعانه برخورد کند، وضع بهتر از این خواهد شد. حالا یا مغلوب می شود و یا پیروز میدان می شود.
کارگردان «معصوم» درباره اینکه دولت و وزارت ارشاد در کنار سینماگران برای جلوگیری از اینگونه رفتارهای حوزه هنری چه برخورد یا تعاملی باید انجام بدهند، گفت: تعامل ها قبلا با حوزه هنری انجام شده و آخر قصه این بود که آقای خاموشی (رئیس سابق سازمان تبلیغات اسلامی) به شورای پروانه نمایش برود. الان هم رئیس سازمان تبلیغات اسلامی جزو اعضای شورای پروانه نمایش است یعنی در واقع پای پروانه نمایش فیلم ها را حوزه هنری و تبلیغات اسلامی امضا می کنند. وقتی این اتفاق می افتد باید به آن امضا احترام بگذارند و حرکت شان توهین به دین، مذهب و به شعور مردم نباشد. مقصر اصلی به نظرم تهیه کنندگان، کارگردانان، نویسندگان، خانه سینما و وزارت ارشاد هستند که یک بار برای همیشه جلوی بی قانونی اینها را نمی گیرند. در این زمینه باید به عملکرد اینها رسیدگی شود و رسانه ها به این مسئله دامن بزنند و امیدوارم این مشکلات با پرداخت بانی فیلم و دیگر رسانه ها و نشریات به این جریان سازی ها حل و فصل شود.
***
مهرداد فرید:
حوزه هنری فیلم ها را دچار مضیقه می کند
مهرداد فرید معتقد است: فیلم هایی که از سوی حوزه هنری تحریم می شوند، باید مدت بیشتری روی پرده نمایش باشند و تعداد سالن های زیادتری به آنها اختصاص داده شود.
کارگردان «دعوتنامه» در پاسخ به این سوال که آیا حوزه هنری به عنوان نهادی دولتی که از بودجه عمومی ارتزاق می کنه و با توجه به در اختیار داشتن بیش از ۱۰۰ سینما اصلاً مجاز هست که بدون توجه به حضور وزارت ارشاد و سازمان سینمایی خودش شورای پروانه نمایش داشته باشد، به بانی فیلم گفت: به نظرم این دست رفتارهای سلیقه ای درست نیست. هر کسی که پروانه نمایش داشته باشد قابلیت نمایش در همه سالن های سینما را دارد.
کارگردان «زنها شگفت انگیزند» درباره برنامه هایی که دولت و وزارت ارشاد برای جبران خسارت فیلم هایی که از ناحیه تحریم حوزه هنری ضربه می خورند باید داشته باشد، گفت: قاعدتاً پرداخت خسارت بر عهده حوزه هنری است، چون حوزه هنری فیلم ها را دچار مضیقه می کند. خانه سینما با همکاری وزارت ارشاد می تواند شرایطی را فراهم کند که این دست فیلم ها مدت بیشتری روی پرده نمایش باشند و همین طور تعداد سالن های زیادی به جای سالن های مربوط به حوزه هنری را در اختیار آنها قرار بدهند.
کارگردان «بی تابی بیتا» درباره اینکه دولت و وزارت ارشاد با سینماگران برای جلوگیری از اینگونه رفتارهای حوزه هنری چه تعاملی باید انجام بدهند، افزود: بهترین کاری که سینماگران و خانه سینما می توانند انجام بدهند، این است که مابه ازای هر بار محرومیت فیلم ها، حوزه هنری را متناسب با همین محرومیت، از باقی فیلم ها محروم کند تا سالن های شان برای مدتی از نمایش فیلم باز بمانند.
***
علی احمدزاده:
باید سینماگران جلوی حوزه هنری بریزند!
علی احمدزاده کارگردان سینما که فیلم «مادر قلب اتمی» سال گذشته با تحریم از سوی حوزه هنری مواجه شد، راهکار عجیبی برای این مشکل پیشنهاد می دهد: باید سینماگران در حرکتی شبیه کامیون داران جلوی حوزه هنری بریزند و اعتصاب کنند!
کارگردان «مادر قلب اتمی» در این خصوص، به بانی فیلم گفت: به نظرم در این جریان وزارت ارشاد کاره ای نیست و حوزه هنری به صورت خودمختار این کار را انجام می دهد. درباره فیلم خودم به یک باره شبانه مجلس اعتراض و علیه آن رأی صادر می کرد. به نظرم نامه نگاری های کانون کارگردانان سینمای ایران دردی را دوا نمی کند و اینها یک سری نامه های تایپ شده آماده ای دارند تا وقتی فیلمسازی فیلمش از سوی حوزه هنری تحریم می شود، منتشر کنند! از طرفی نه وزارت ارشاد پای چنین فیلم هایی می ایستد و نه قانون حمایتی دقیقی در این باره وجود دارد. به این ترتیب طبعا نه فیلمی درست و حسابی در سینما ساخته می شود. کارگردانان امروز سینمای ما شده اند امثال منوچهر هادی که سالی چهارتا فیلم می سازند و هنرپیشه های «ساعت خوش». در کل سینما شده برای مهران مدیری، رامبد جوان و تعدادی بچه های «ساعت خوش» که هر کدام شان کارگردان شده اند و جایی برای فیلم های جدی تر نیست.
کارگردان «مهمونی کامی» درباره برنامه هایی که دولت و وزارت ارشاد برای جبران خسارت فیلم هایی که از ناحیه تحریم حوزه هنری ضربه می خورند باید داشته باشد، افزود: دولت در این باره هیچ کاری نمی تواند انجام دهد یا به عبارت بهتر نمی خواهد انجام دهد. گویا هر کسی زورش بیشتر است، اهداف خودش را پیش می برد.
کارگردان «پدیده» درباره اینکه دولت و وزارت ارشاد با سینماگران برای جلوگیری از اینگونه رفتارهای حوزه هنری چه تعاملی باید انجام بدهند، اظهار داشت: باید سینماگران شبیه کامیون داران جلوی حوزه هنری بریزند و اعتصاب کنند! مسئله این است سوددهی در سینما طی این سال ها مختص فیلم های کمدی سخیف شده که حوزه هنری کاری به این فیلم ها ندارد. حوزه هنری به فیلم های ژانر ابتذال و سخیف کاری ندارد، بنابراین تعداد افرادی که می خواهند اعتراض کنند آنقدر محدودند که در عمل می بینیم عده زیادی پیگیر نیستند. یک سری هم کاری به این قضایا ندارند و خود تحت تاثیر شرایط ناگزیر شبیه آن مبتذلان شده اند، با این حساب چه کسی می ماند تا بخواهد اعتراض کند؟! بویژه اینکه چند وقتی میشد حوزه هنری فیلمی را تحریم نکرده بود. آخرین نمونه اش فیلم من بود که پارسال اتفاق افتاد و امسال هم فیلم «عرق سرد» (سهیل بیرقی). این دست اتفاقات باعث شده که تولید فیلم های خنثی به حداکثر برسد تا گرفتار تحریم حوزه هنری نشوند.

بانی فیلم – نصیبه کریمی

بارگذاری بیشتر در خبرها
avatar

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

  اشتراک در  
اطلاع از