صفحه اصلی خبرها حذف پروانه ساخت؛ طغیان ممیزی یا رفع موانع فیلمسازی؟!

حذف پروانه ساخت؛ طغیان ممیزی یا رفع موانع فیلمسازی؟!

54
پروانه ساخت

با گذشت بیش از دو هفته از انتشار بیانیه نهم شورای راهبردی سینما که در آن تاکید شده بود: زمان حذف پروانه ساخت آثار سینمایی و سپردن امور به صنوف رسیده است و اصرار روی اینکه باید اجبار برای گرفتن پروانه‌ی ساخت برداشته و تقاضای اخذ پروانه‌ ساخت اختیاری شود، حالا جمعی از کارگردانان و تهیه کنندگان سینمای ایران نیز با این مطالبه همداستان شده اند. شورایی که توسط جمعی از سینماگران ایرانی از بهار سال ۱۳۹۴ تشکیل شده و مدعی است «با مطالعه و تحقیق پیرامون روند تحولات سینمای ایران و جهان و بررسی بحران‌های کنونی و وضعیت نگران‌کننده سینمای ملی قصد دارد با ایجاد یک فضای گفتگو محور‌، راهبردهایی جهت خروج سینمای ایران از بن‌بست فعلی ارائه دهد».


دیروز هم در بیانیه ای که خطاب به رییس جمهور، وزیر ارشاد و سرپرست سازمان سینمایی با امضای بیش از ۱۰۰ سینماگر منتشر شد،آمده بود:«با توجه به اصل سوم قانون اساسی و بهره برداری حداکثری از گنجینه انسانی برای خلق آثار سینمایی و شان هنر سینما و نیز به منظور پیشگیری از اِعمال نظراتی که به طور معمول سلیقه‌ای بوده است و همچنین با باور به شان و منزلت حرفه‌ای و نگاه مسئولانه فیلم‌سازان، ما امضا کنندگان این نامه خواستار پایان بخشیدن به نگاه خُردپندار و مهجور از سوی حاکمیت به فیلمسازان بوده و بدین منظور در پایین‌ترین سطح، خواهان ثبت اثر و اختیاری کردن دریافت پروانه ساخت فیلم سینمایی هستیم».


مخالفان مشمول بودن همه سینماگران برای دریافت پروانه ساخت معتقدند این امتیاز در اوایل انقلاب امری کاملا طبیعی و قابل درک بود، اما در شرایط برای فیلمسازی که سالهاست شرایط جمهوری اسلامی را درک کرده و خطوط قرمز را به خوبی می‌شناسد، الزام در گذران این پروسه تنها هدر دادن وقت و موردی اضافه و بی مورد است. از نظر مخالفان، حتی به دلیل اینکه پس از صدور پروانه ساخت، محصول نهایی گاه با نسخه اولیه فیلمنامه تفاوتهایی دارد که منجر به بروز سوتفاهم ها و مشکلاتی برای فیلمسازان و خود مدیران سینمایی می شود، لازم است پروانه ساخت برای فیلمسازان قدیمی و شناخته شده حذف شود و تنها فیلم اولی ها ملزم به گرفتن آن شوند.
البته این منطق مخالفان در حالی مطرح می شود که هم اکنون نیز به دفعات برخی فیلمها بدون گرفتن پروانه ساخت در سکوت خبری کلید میخورند و در میانه های تولید و حتی اواخر فیلمبرداری پیگیر پروانه ساخت می شوند!
از سویی در صحبتهای مخالفان مشخص نیست وقتی که امروز با وجود لزوم دریافت پروانه ساخت، همچنان برای شماری از فیلمها در جریان اخذ پروانه نمایش مشکل ایجاد می شود، چطور باید اطمینان داشت که با حذف مجوز ساخت، این مشکلات مضاعف نشوند.


ضمن اینکه در صحبتهای امروز بانی فیلم با چند سینماگر، اغلب آنان سینمای ایران را دارای مشکلات بیشتر و بزرگتری میدانند که این مسئله در مقایسه با آنها اولویت ضروری ندارد.
گزارش امروز گروه سینمای بانی فیلم را بخوانید تا در جریان نظرات این جامعه کوچک آماری از سینمای ایران قرار بگیرید.


امیر سمواتی:
اینکه یکباره بگوییم پروانه ساخت را حذف کنیم که نشد حرف!
امیر سمواتی تهیه کننده سینما، صد در صد موافق حذف صدور پروانه ساخت فیلم هاست. او می گوید: واقعیت آنکه مشکل اساسی پروانه ساخت، اعمال سلیقه های شخصی است.
تهیه کننده فیلم «دربند» در این باره به بانی فیلم گفت: مشکل اساسی در بحث صدور پروانه ساخت اعمال سلیقه های شخصی است. بخش های اعمال سلیقه دراین پروسه همه را دچار مشکل می کند. البته ناگفته نماند که پروانه ساخت محاسنی هم دارد، چون آن به هر جهت یک مجوز تأیید شده بر اساس چارچوبی از ارگان دولتی است که بر اساس آن متعهد می شود یک سری امتیازات در حوزه سینما به سینماگران بدهد. نکته اساسی در بررسی اینکه پروانه ساخت باید حذف شود یا خیر، در این است که باید ابتدا هویت تهیه کنندگان را مشخص کنند. وقتی هویت تهیه کنندگان مان مشخص نیست، بخش عمده ای از مشکلات امروز سینما نه معضل پروانه ساخت، بلکه نشأت گرفته از همین عدم شناخت تهیه کنندگان واقعی است. تهیه کنندگان مان همگی بزرگوار و زحمتکش هستند، ولی تهیه کنندگان باید درجه بندی شوند. باید نسبت به آخرین کاری که انجام داده اند، یک رتبه به آنان داده شود و براساس آن جایگاهشان را تعریف کنیم. مثلاً تهیه کننده ای در رتبه A باشد و دیگری B بگیرد و…. .
او ادامه داد: الگوهایی در سرتاسر دنیا وجود دارد که لازم است برای نتیجه گرفتن براساس این الگوها جلو برویم. اینکه یکباره بگوییم پروانه ساخت را حذف کنیم که نشد حرف! فکر می کنم قبل از اینکه پروانه نمایش یا پروانه ساخت را حذف کنیم، باید تکلیف مان را با تهیه کننده روشن کنیم. الان اعطای مجوز تهیه کنندگی به این شکل شده که مبنا را بر اساس میزان سرمایه گذاری و پول می سنجند، یعنی جریان فرهنگی اصلاً در این ماجرا نادیده گرفته شده است. به نظرم کسی که اولین بار می خواهد کار تهیه کنندگی را شروع کند، حتماً باید پروانه ساخت بگیرد اما تهیه کننده ای که چند فیلم شاخص در سینمای ایران دارد، دیگر نباید پروانه ساخت بگیرد. اینکه سفید و سیاه به ماجرا نگاه می کنیم به نظرم مشکل اصلی است. ما امروز بیشتر مشکل ساختار داریم تا مسائلی فرعی همچون بحث صدور پروانه ساخت و پروانه نمایش.


تهیه کننده فیلم «پنج ستاره» در پاسخ به این سوال که آیا با حذف پروانه ساخت در جریان صدور پروانه نمایش سختگیری ها باید بیشتر شود یا خیر، افزود: حذف پروانه ساخت به نوعی مسئولیت را گردن تهیه کننده و کارگردان انداختن است. مضاف بر اینکه اگر نقش وزارت ارشاد و سازمان سینمایی در نخستین مراحل ساخت فیلم را نادیده بگیریم، با توجه به ضعفهای موجود در جریان اطلاع رسانی بابت بخشنامه های جدید و تغییر و تحولات بعضا آنی و تصمیمات خلق الساعه، ارتباط بین تهیه کنندگان و کارگردانان سینما با وزارت ارشاد به کل قطع می شود. همین الان وزارت ارشاد مسیری را با کارمندانش جلو می رود و سینماگران هم برای خودشان اولویتها و مطالباتی دارند که موجب بروز اختلافاتی می شود. در تعامل، ضرورت و لحاظ شرایط اجتماعی و منطقی در صدور بخشنامه ها و دستورها بهتر صورت می گیرد. مثلا اینکه فیلمسازان را ملزم کنند تا سیگار کشیدن را به تصویر نکشند، این فقط در تصمیمات مدیران سینمایی اتفاق می افتد و نظرات سینماگران در آن لحاظ نمی شود. وقتی کاملاً در فضایی از هم جدا شده و منفک تصمیم گیری می شود و هر کسی مسیر خودش را می رود، طبعا سر پروانه ساخت و پروانه نمایش به اختلاف می خوریم. به نظرم لازم است یک سایت مشخص را تعریف کنند تا شرایط و تغییرات را از طریق آن به اطلاع سینماگران برسانند. حال آنکه آقایان مدیر در وزارت ارشاد همه را به حال خودشان رها کرده اند! به نظرم پروانه ساخت و پروانه نمایش پارامتر مهمی نیست، چون سینما در اصل فرآیند ارتباط آدمهاست. وقتی آدمها همدیگر را از دست می دهند و رابطه ها منفک و سرد می شود، دیگر نباید توقعی غیر از این فیلم هایی که اکران می شود را داشت.


او در پاسخ به این سوال که چه شرایطی صورت گرفته تا بخشی از سینماگران به این نتیجه برسنده چنین درخواستی را مطرح کنند، گفت: وقتی هر مدیری در سینمای ایران کار مطابق خواسته خودش را انجام می دهد و به واقعیات کمتر توجه دارد، سینماگران هم به این نتیجه رسیده اند که چنین نامه ای را بنویسند!


داریوش باباییان:
پروانه ساخت نباشد هوس فیلمسازی به سر هر کسی می زند!
داریوش باباییان معتقد است: خیلی از جوانان دنبال این هستند که بتوانند فیلم بسازند، اما دولت به آنان اجازه و پروانه ساخت نمی دهد. به همین دلیل مطالبه ای پیش آمده و عده ای خواستار حذف صدور پروانه ساخت برای فیلم ها هستند.


تهیه کننده فیلم روی پرده «وای آمپول» در پاسخ به این سوال که جمعی از فیلمسازان با انتشار نامه ای خطاب به رئیس جمهور، وزیر ارشاد و سرپرست سازمان سینمایی خواستار حذف صدور پروانه ساخت برای فیلم ها شده اند، و اینکه او با چنین طرحی موافق هست یا خیر، به بانی فیلم گفت: متأسفانه وزارت ارشاد در مورد پروانه ساخت سختگیریهایی را اعمال می کند. به خاطر اینکه مدیریت هایمان به سرعت و با دلایل مختلف از جمله همین قانون اخیر منع به کارگیری بازنشستگان در دولت عوض می شوند، ثبات لازم را نداریم. بروز نارضایتی ها از قوانین و سیاستگذاریها برمی گردد به اینکه مدیر ثابت نداریم و سختی قضیه اینجاست که روند اکران و برنامه ریزی هایمان هم بی ثبات است. وقتی اینها بی ثبات است و آیین نامه اکران هم هر روز دستکاری و دچار تغییرات مختلف می شود، طبعا مخالفتهایی پیش می آید. اگر به طور کلی این شرط را بردارند، هر کسی بدون پروانه فیلمی را ساخت و خواستار پروانه نمایش و بازبینی شد، اگر آنجا این فیلم در ایران امکان نمایش پیدا نکند، چه کسی پاسخگوست؟! یعنی وقتی فیلمی پروانه نمایش نداشته باشد، مسلماً خطر عدم بازگشت سرمایه و ضرر کردن سرمایه گذار فیلم پیش می آید. در این صورت دردسرهای بیش از حدی ایجاد می شود و منافع معنوی فیلم هم از بین می رود. مگر اینکه توافق کنند ما فقط برایمان مهم است که فیلم بسازیم؛ حال چه اکران شود و چه پروانه نمایش نگیرد. تازه در آن صورت هم سینمای ایران گرفتار یک سری ماجراها و دردسرهای تازه می شود که به همین دلیل، به هیچ عنوان فکر نمی کنم، دولت با چنین درخواستی دست کمبه راحتی موافقت کند.در کل اما من هم موافق این قضیه هستم که آزادی مطلق در سینمای ایران بوجود بیاید، اما با لحاظ مواردی اصولی.


تهیه کننده فیلم «بوی گندم» در پاسخ به این سوال که آیا با حذف پروانه ساخت در جریان صدور پروانه نمایش سختگیری ها باید بیشتر شود یا خیر، افزود: هرج و مرج به وجود می آید، به دلیل اینکه هر کسی وقتی شرط دریافت پروانه ساخت در میان نباشد، هوس فیلمسازی به سرش می زند! در آن صورت حتی شاید من تهیه کننده نوعی هم به این نتیجه برسم، چرا پول بگذارم شخص دیگر کارگردانی کند و خودش را بزرگ و مطرح کند، پس بهتر است خودم کارگردان شوم! در آن صورت یک سری فیلم غیراصولی از نظر اجرایی و خارج از رابطه کارگردانی ساخته می شود و به سرعت به سمت سینمایی ضعیف و بدون تعادل می رویم. یک سری از آدمهای پولدار عاشقان سینما وارد می شوند که اینها اصلاً اصول داستان و فیلمسازی را نمی دانند و مسائلی بوجود می آید که گریبانش را در زمان نمایش می گیرد. شاید حتی مثلاً جوانی که عاشق سینماست و حتی کارگردانی خوانده و می خواهد حرفه ای فیلم بسازد، مجبور شود پدر و مادرش را راضی کند خانه و زندگی شان را بفروشند برای اینکه او حالا در نبود شرط پروانه ساخت می تواند با تهیه سرمایه ای ولو اندک، فیلم بسازد؛ چون در روزنامه خوانده فیلمی ۳۰ میلیارد فروخته است. آن موقع زندگی چنین افرادی هم از بین می رود.
او ادامه داد: دولت باید کاری کند فیلمسازانی که در نوبت فیلمسازی هستند قدری آسانتر وارد این پروسه شوند و ضمنا از فیلمسازان قدیمی هم حمایت کند. حمایت دولت می طلبد که با برنامه و مدیریت صحیح پیش برود. سختگیری هایی که در رابطه با سینما می کنند، این نتیجه را بوجود می آورد که درخواست حذف پروانه ساخت فیلم را مطرح می کنند؛ حال آنکه در اکثر جاهای دنیا فیلمسازان آزاد کارشان انجام می دهند، اما ظاهرا ایران ظرفیت این قضیه را به خاطر اینکه ۵۰ فیلم در سال بیشتر نمی تواند اکران کند، ندارد.


تهیه کننده «فوتبالی ها» در پاسخ به این سوال آیا با حذف پروانه ساخت در جریان صدور پروانه نمایش سختگیری ها بیشتر می شود یا خیر، افزود: صد در صد بیشتر می شود، ولی آن موقع هم احتمال دارد اگر ۵۰ فیلم را برای نمایش انتخاب کنند، مسلماً اکثر فیلم ها شاید داستان خوبی داشته باشند و یا مشمول ممیزی نشوند، اما ضعف کارگردانی، ضعف فیلمسازی و غیر اصولی بودن آنها شلوغ بازی و هرج و مرج را زیاد کند.
باباییان در پایان گفت: یک سری جوانها و کارگردانان قدیمی دنبال این هستند که بتوانند فیلم بسازند و متاسفانه از این ناحیه، پول های بی حساب و کتاب، تحت عنوان پولشویی وارد سینمای ایران شده است. یک سری افراد را به فیلمسازی ترغیب و تشویق می کنند که فیلم بسازند حالا اینها شاید جوانهایی باشند که در انجمن سینمای جوان شروع به کار کرده اند و یا بخواهند کار کنند، وقتی پول زیاد و پولشویی در این بحبوحه صورت بگیرد، اینها پروانه می خواهند که دولت پروانه نمی دهد و همین افراد به حذف پروانه ساخت دامن می زنند.


علی ژکان:
در شورای پروانه ساخت اعمال نظر و باندبازی می شود
علی ژکان می گوید: مسئولان و مدیران باید نسبت به این مطالبه دوستان توجه نشان دهند، چرا که بی توجهی به درخواست های صنفی، فاصله و جدایی میان هنرمندان و مدیران را عمیق تر خواهد کرد.
کارگردان «چهره به چهره» در پاسخ به این سوال که جمعی از فیلمسازان با انتشار نامه ای خطاب به رئیس جمهور، وزیر ارشاد و سرپرست سازمان سینمایی خواستار حذف صدور پروانه ساخت برای فیلم ها شده اند، و اینکه او با چنین طرحی موافق هست یا خیر، به بانی فیلم گفت: طبیعی که موافق باشم. راه بهتر این است که اگر کنترل و ممیزی روی پروانه نمایش اعمال شود که حاکمیت بتواند کار را نظارت کند. در مرحله پروانه ساخت نمی توان ارزیابی درستی کرد، چون متر و معیار و ملاک اعضای شورای پروانه ساخت فیلمنامه است.تازه نه اینکه همه اعضا فیلمنامه را بخوانند، بلکه اغلب یک نفر می خواند و بقیه خلاصه داستان را می خوانند و در واقع فیلمنامه مبنای قضاوت و داوری برای ساخت یک فیلم و کلیت آن می شود. البته در تاریخ سینما شاهد بوده ایم فیلم هایی که فیلمنامه ای محکم و مورد توجه روی کاغذ نداشته اند، ولی وقتی ساخته شده اند، یک اثر برجسته و مهم ارزیابی شده. سینما به گونه ای نیست که بتوانید روی تولید و ساخت فیلم، صرفا از روی یک فیلمنامه قضاوت کنید و به آن پروانه دهید. اساساً این نگاه درستی به سینما و هنر سینما نیست. نباید چنین نگاهی در پروانه ساخت باشد و بیشتر باید نگاه کیفی و معیارهای سینمایی مطرح باشد. به نظر می آید وجه قالب ارزیابی بیشتر ملاک هایی بر اساس ممیزی است. در طول این سالها چه بسیار فیلمنامه هایی که پروانه ساخت گرفته و درجه بندی شده و از آن تعریف هم کرده اند، اما وقتی فیلم تولید شده، دیده ایم که فیلم مهمی تلقی نشده و برعکس آن هم اتفاق افتاده است. متأسفانه در شورای پروانه ساخت اعمال نظر و باندبازی می شود.


کارگردان «عیسی می آید» ادامه داد: قطعاً در وهله اول اساساً شورای پروانه ساخت ملاک اصلی اش یک نگاه ممیزی به آثار است، ولی این به صراحت گفته نمی شود و بیشتر ادعای بررسی کیفی و ارزیابی مسائل هنری و کیفیت کار مطرح است. ارزیابی کیفی یک فیلم سینمایی آن هم وقتی هنوز تولید نشده، چطور ممکن است؟! بدون تماشای یک فیلم واقعا چطور می توان ارزش های کیفی آن را داوری کرد تا به یکی بگوییم این کار را تولید کن و او را دارای استحقاق بدانیم و دیگری را قربانی نظرات خودمان کنیم که این کار تولید نشود. اعضای شورای پروانه ساخت دارای چه مرتبه و حسن شهرتی در زمینه سینمایی هستند که ما به نظرات شان اعتماد کنیم. آیا اینها از افراد شاخص سینما هستند؟! آیا از افرادی هستند که کارنامه های درخشانی و اعتبارهای داخلی و غیرداخلی دارند؟! اینها چه کسانی هستند که ما را داوری می کنند؟! به هر حال یک عده ای همیشه بوده اند و همیشه در یک دور باطلی تکرار می شوند و به نوبت می آیند و می روند. فکر می کنم در شورا به دفعات دیده ایم حتی خودم به عنوان تهیه کننده یک فیلم ، تقاضا کرده ام چرا این فیلم بدون ذکر دلیل نباید تولید شود. حال آنکه نه پولی و وامی درخواست کرده ایم. در واقع تمام امکانات و شرایط آن فیلم مهیا بوده، اما اجازه ساخت نداده اند.


کارگردان «سایه به سایه» در پاسخ به این سوال که چه شرایطی صورت گرفته که بخشی از سینماگران به این نتیجه رسیده اند چنین نامه ای را بنویسند، افزود: این قضیه پیشینه ای طولانی دارد. از همان زمانی که پروانه ساخت مطرح شده، این بحث به شکل جسته و گریخته در سینمای ایران بوده. حتی آن اوایل صحبت هایی شد که مگر قبل از انقلاب پروانه ساختی بود. فیلمی را تولید می کردند، تولید کننده تقاضای پروانه نمایش می کرد و اگر آن فیلم مُنافی مصالح حکومت وقت نبود، پروانه می گرفت و اکران می شد. این روند چه مشکلی داشت که بعد از انقلاب پروانه نمایش حق دولت شد و تصمیم گرفتند تا فیلم را قبل از ساخت بررسی کنند. الان طرح این موضوع خیلی خوب است و اگر در مسیر انعکاس نظرات، کسانی شیطنت نکنند و بگذارند مسائل به شکل تعاملی و درستی مطرح شوند، با مدیریت جدید در سازمان سینمایی شاید راه حلی برای همیشه پیدا شود. اگر شعار تهیه کننده محوری، شعار فعالیت بخش خصوصی، شعار از جیب دولت فیلم نسازیم و … می دهیم، این امتیاز و حق را به بخش خصوصی دهید که با سرمایه خودش کاری را انجام می دهد و برایش احترام قائل باشیم. به هر حال یک تهیه کننده مسائل کشور و نظام را حتماً می داند و بلد است چه چیزهایی را در نظر بگیرد و باید به چنین فردی یک مقدار اعتماد کنیم. این اعتمادسازی باعث می شود این رابطه از شکل فعلی که عده ای برای او تصمیم می گیرند، خارج شود. امیدوارم مسئولان و مدیران نسبت به این تلاشی که دوستان شروع کرده اند توجه نشان دهند، چرا که بی توجهی به درخواست های صنفی، فاصله و جدایی میان هنرمندان و مدیران را عمیق تر خواهد کرد.


مهرداد فرید:
تهیه کنندگان حرفه ای با خطوط قرمز آشنایند و نیازی به آقا بالاسر ندارند
مهرداد فرید یکی از سینماگرانی است که بیانیه درخواست حذف صدور پروانه ساخت را که خطاب به رییس جمهور، وزیر ارشاد و سرپرست سازمان سینمایی نوشته شده، امضا کرده است.
کارگردان «از ما بهتران» در این باره به بانی فیلم گفت: من با حذف صدور پروانه ساخت برای فیلم ها موافق هستم، ولی در نامه کلمه «ثبت» وجود دارد. پیشنهاد من و بیشتر همکارانی که این نامه را امضا کرده اند، این است همزمان با حذف پروانه ساخت، سیستم ثبت جایگزینش شود. به این معنا که فیلمساز آغاز فیلمسازی اش را به دولت اطلاع می دهد، ولی بابتش اجازه ای نمی گیرد. این اطلاع رسانی به دولت منافعی دارد؛ یکی اینکه دولت همچنان چتر حمایتی اش را روی فیلمسازان داشته باشد و وظایف حکومتی اش در قبال ساخت فیلم های سینمایی اعمال کند. همین طور می تواند بانک اطلاعاتی اش در مورد فیلم های در آستانه تولید را غنی کند و در واقع به سایر همکاران اطلاع دهد دیگران مشغول ساخت چه فیلم هایی هستند که احتمالاً موازی سازی صورت نگیرد. در کل اما اجازه گرفتن دیگر منتفی شود.


کارگردان «بی تابی بیتا» در پاسخ به این سوال که آیا با حذف پروانه ساخت در جریان صدور پروانه نمایش سختگیری ها باید بیشتر شود یا خیر، افزود: فکر می کنم تفاوتی با شرایط فعلی از این بابت ایجاد نمی شود، چون ما فیلم هایی داریم که با پروانه ساخت و پروانه نمایش ساخته شده اند، ولی در عین حال با نمایش این فیلم ها برخورد شده است و با یک سری دشواری ها مواجه شده اند. به خاطر همین وجود پروانه ساخت می تواند منتفی شود.


کارگردان «دعوتنامه» در پاسخ به این سوال که آیا با حذف پروانه ساخت در جریان صدور پروانه نمایش سختگیری ها بیشتر می شود یا خیر، گفت: فکر می کنم اگر نظام صنفی تهیه کنندگی تقویت و یک نظام مقتدری ایجاد شود و این تزلزل هایی که در اصناف تهیه کنندگی سینمای ایران بوجود آمده کنار گذاشته و کار به دست تهیه کنندگان حرفه ای سپرده شود، بخش زیادی از مشکلات رفع شود. به هر حال همه تهیه کنندگان حرفه ای با خطوط قرمز آشنایی دارند و نیازی به آقا بالاسر ندارند و می دانند فیلم شان را به چه شکلی به ثمر برسانند که دچار ممیزی نشود.


این کارگردن سینما در پاسخ به این سوال که چه شرایطی صورت گرفته تا بخشی از سینماگران به این نتیجه برسند که چنین درخواستی را مطرح کنند، متذکر شد: اینکه فکر اولیه اش به چه شکلی صورت گرفت را در جریان نیستم، ولی وقتی به من گفتند چنین نامه ای تنظیم شده از آن استقبال کردم و فکر کردم وظیفه تاریخی من در این مقطع این است که باید چنین نامه ای را امضا و از آن حمایت کنم.

بارگذاری بیشتر در خبرها
avatar

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

  اشتراک در  
اطلاع از