صفحه اصلی خبرها از تقلید نئورئالیسم تا رویکرد به موج نــوی فرانسه

از تقلید نئورئالیسم تا رویکرد به موج نــوی فرانسه

57
Neorealism

Neorealism

سینمای ایتالیا فزون تر از ۷۰ سال بعد از ظهور نئورتالیست های جادویی اش به سرکردگی روبرتو روسه لینی بزرگ، فضای خاصی را سپری می کند و نه چیزی است که در گذشته دور بود و نه یک مجری کامل و منطقی طرح های مدرن سینمایی در شرایط کنونی و بیشتر کشوری را به ذهن می آورد که سینمای آن از هر طیف فکری تاثیر پذیرفته باشد و تقلید در آن سهمی عمده و بارز دارد.

به گزارش B3dArt ,بعد از تقویت پایه های نئورئالیسم بر اساس اندیشه های غریب و نوگرایانه امثال فده ریکو فلینی، لوچینو ویسکونتی و میکل انجلو آنتونیونی، نسلی تازه از اواخر دهه ۱۹۸۰ به سرکردگی جوزپه تورناتوره در سینمای کشور چکمه ای اروپا ظهور کردند که نه نئورئالیست اند و نه سینمای شان یک سینمای صرف حادثه ای و یا در بردارنده کمدی های سطحی بلکه نسلی که معنا و برداشت تازه ای از سینمای مدرن را در ذهن دارد و با هر محصول تازه اش یک رویکرد تازه را گواهی می دهد. نسلی که گاه با افتخار و به وضوح از نئورئالیست ها تقلید می کند اما می خواهد مدرن تر از قبلی ها باشد ولی در برزخ چند گانگی ها گرفتار شده است و افکار و آثارش با دهها طرح و نگرش و برنامه تازه پیوند خورده و هر لحظه به سویی می رود و به شکلی تازه در می آید. سینمای ایتالیا با گذشته ای که شاهکارهایی چون «روکو و برادرانش»، «La Dolce Vita»، «شب»، «رم شهر بی دفاع»، «جاده» و البته «۵/۸» در آن ظهور و بروز کرد. حالا باید راههای کوتاهتر و ساده تری را طی کند و در شروع تابستان ۲۰۱۶ به فیلم های کوچک تر دل خوش دارد.
خاطره های غیر قابل تکرار
فیلم جدید و ایتالیایی «Fiore» که ابتدا در قسمت موسوم به دو هفته کارگردان ها در فستیوال اخیر کن فرانسه به نمایش در آمد و اکران عمومی آن در سطح اروپا و آمریکای شمالی نیز به زودی شروع خواهد شد، به گونه ای وامدار موج نوی سینمای فرانسه و خصلت های آن سینما است که از اواخر دهه ۱۹۵۰ شروع شد و تا اوایل دهه ۱۹۷۰ همچنان جاری و شاخص بود اما در میان امواج اجتماعی بعدی اروپا کمی تا قسمتی گم شد و در اوایل تابستان ۲۰۱۶ بیش از آن که یک مکتب بزرگ و پر رواج سینمایی باشد، مثل نئورئالیست های ایتالیا خاطره و روشی است که سایرین فقط درباره آن حرف می زنند و صرافت و توان اجرای آن را ندارند.
به سبک «تروفو»
در عین حال نمی توان شک کرد که همواره در میان فیلمسازان جوان و حتی میانسالان و مسن های هر عصر افرادی هستند که از روش های رایج در موج نوی سینمای فرانسه بهره می گیرند و همان را دستمایه کار خود قرار می دهند و یکی از آنها کلودیو جیو وانه سی ایتالیایی است که به تازگی فیلم دراماتیک و اجتماعی و هشدار دهنده «فیوره» را ساخته است و پیشتر با کارگردانی اپیزودهای متعددی از فصل دوم از سریال جنایی موفق «گومورا» در تلویزیون ایتالیا مهارت های خود را در این حرفه به اثبات رسانده بود. جیووانه سی در نشان دادن مظاهر و پی آمدهای خشونت ید طولایی دارد و با این مقوله کاملا آشنا است اما در این فیلم تازه بیشتر به سبک و سیاق فرانسوا تروفو یکی از سران و پیشروان موج نوی سینمای فرانسه و بخصوص به روش او در فیلم مشهور و ساختارشکن وی به نام «۴۰۰ ضربه» عمل می کند و با چنی نگرشی باید متذکر شد که متانت و آرامش در قصه گویی که از صفات بارز در «۴۰۰ ضربه» بود، در «Fiore» غایب است و قصه گویی گام به گام و شرح ماجرای تادیب یک نوجوان محصل نا آرام در گوشه ای از فرانسه که مسئله پایه ای و بنیادین تشکیل دهنده آن فیلم و قصه بود، در «فیوره» وجود ندارد و اینجا از روند تندتر و متفاوتی بهره گیری شده و این مسئله، به قولی اسباب تاسف می شود.
در تاریکی های مترو
یک نقطه قوت «Fiore» حضور موفق و درخشان دافنه اسکوشیا هنرپیشه زن جوان ایتالیایی در یکی از دو رل اصلی فیلم است که از قضا با اسم کوچک خود وی یعنی دافنه نامگذاری شده است. جیووانه سی از وی نماد یک جوان شورشی در اجتماع ایتالیا و در پس زمینه ای از فرهنگ های متغیر در این کشور ارائه داده و این یک الگوی تکراری در جامعه هنر و بخصوص فیلمسازی ایتالیا است اما اسکوشیا در این قالب تکراری و کلیشه ای نیز می درخشد و به آن تازگی بخشیده است. دافنه با بازی اسکوشیا زن جوانی است که با همکاری یکی از دوستانش دست به سرقت اشیای مختلف و به ویژه تلفن های همراه هوشمند از مردم در شبکه متروی ایتالیا می زند. دافنه در گوشه ها و تاریکی های ایستگاه مترو، با استفاده از یک چاقو و تهدید مردم اقدام به سرقت از مسافران می کند اما بدیهی است که این روش تند و واکنش پلیس، عمر آن را کوتاه سازد و دیری نمی پاید که دافنه را می گیرند و به زندان می فرستند و آنجا در یک پروسه تادیبی تحت بازپروری اخلاقی قرار می گیرد و مسوولان امر معتقدند شروع این روند آموزشی برای دافنه الزامی است.
افسوس نخورید
البته رنج های استقرار و زندگی در زندان حتی اگر آنجا یک مرکز تادیب باشد در فیلم جیووانه سی چندان نمود ندارد. درست است که رییس زندان قاطع و بیرحم است اما دافنه قادر می شود آنجا با جوانی به نام جاش (جاسکیو الجری) که مثل او دوره تادیبی خود را می گذراند، آشنا شود و این آشنایی موجب ایجاد دیدی بهتر نسبت به زندگی در دافنه می شود و او در می یابد که هر چه در گذشته روی داده، گذشته و رفته است و نباید افسوس آن خورد و فقط باید به سوی آینده ای بهتر و کم نقص تر به حرکت در آمد. ادامه فیلم جیووانه سی شرح حرکت همزمان این دو جوان به قصد محو نکات تاریک گذشته و پی ریزی یک زندگی مشترک ایده ال در آینده است. کارگردان در همین مقاطع فیلم می پرسد آیا این روند آموزشی موجب رستگاری آنها می شود و سرانجام به خوشبختی می رسند یا نه اما تصاویر انتخابی جیووانه سی به ما می گوید به رغم تمامی آن نشانه های مثبت، آنجا همچنان زندان و این دو جوان نیز قربانی شرایط موجود و البته محصول زیاده خواهی های خویش هستند.
اینها خلق الساعه نیست
جیووانه سی به واقع با نشان دادن پدر دافنه (با بازی واله ریو ماستان دریا) و تاکید بر این که وی نیز به نوبه خود تازه از مجازات حبس فارغ شده، به ما گوشزد می کند این گونه اسارت ها معمولاً خلق الساعه نیستند و ریشه در گرایش های بشر و انتخاب های هر فردی برای زندگی شخصی اش دارد و دافنه و همین طور جاش به گروهی تعلق دارند که انگار برای زندگی در آن سوی مرز قانون انتخاب شده اند و تادیب آنها فقط ظاهری و صوری است و معمولاً به این سوی خط نمی روند.
مشخصات کوتاه فیلم
عنوان: «Fiore»
ژانر: درام اجتماعی
محصول: سینمای ایتالیا
سناریست و کارگردان: کلودیو جیووانه سی
*طول مدت: ۱۱۰ دقیقه
*بازیگران: دافنه اسکوشیا، جوسیا الجری، واله ریو ماستان دریا و لورا واسیلیو.

منبع:Film Review

 

 
telegramb3dart

عضویت در کانال رسمی تلگرام 

B3dart

بارگذاری بیشتر در خبرها
avatar

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

  اشتراک در  
اطلاع از