خبرها

حاشیه امن ندارم

حاشيه امن ندارم چون وابسته به هيچ گروهي نيستم؛ به چيزهايي كه فكر می‌كنم خوب است، بها می‌دهم و اصل ماجرایی كه دغدغه من است سينماست.

به گزارش هنرانه ,بهروز شعیبی کارگردان جوان سینمای ایران با ساخت تنها یک فیلم به نام «دهلیز» به جایی رسید که هم بتواند تصویری خاص از روحانیون را در سریال «پرده نشین» به تصویر بکشد و هم اینکه بتواند ماجرای انشعاب ایدئولوژیک در سازمان مجاهدین را در دومین فیلمش «سیانورم بازسازی کند.

کارنامه شعیبی که زمانی به همکاری با خسرو سینایی در “گفتگو با سایه” پرداخت و ایفاگر نقش صادق هدایت شد و زمانی دیگر بازیگر فیلم پرحاشیه ابراهیم حاتمی کیا «گزارش یک جشن» و بعدتر بازیگر یک طلبه در «طلا و مس» و حالا هم فیلمی درباره سازمان مجاهدین روی پرده دارد باعث شده در خلال گفتگوی تفصیلی با “اعتماد” درباره این گوناگونی مضمونی و اینکه آیا او حاشیه امن برای ورود به برخی موضوعات خاص دارد از وی پرسش شود و البته او در روندی محافظه کارانه، ابتدا از پاسخ مستقیم طفره رفته و زمانی که با اصرار گفتگوکننده مواجه شده مجبور شده پاسخی منفی به این پرسش دهد.

این بخش از گفتگوی شعیبی را بخوانید:

شما حاشيه امن داريد آقاي شعيبي؟

يعنی چی؟

يعني به خاطر سابقه مورد تاييدتان مي‌توانيد روي مسائلي دست بگذاريد كه خيلیها نمیتوانند سراغش بروند. مثلا شما می توانيد در «سيانور» چهره منصفانه‌تری از ساواك به نمايش بگذاريد و كمتر كسی میتواند اين كار را بكند.

به هر حال سختی ساخت «سيانور» و تصويب آن كم نبود. حتی زمان نگارش قصه. اما من سعی كردم ياد بگيرم خودم به خودسانسوری نرسم. بخشی از اين مساله هم به خاطر نوع تفكر و همراهی تهيه‌كننده فيلم يعنی آقای رضوی اتفاق افتاد. من به خودسانسوری در فيلم هايم نمیرسم، زبان خودم را پيدا میكنم. زمانی كه ما «دهليز» را كار كرديم قصاص موضوع ملتهب جامعه ما بود. اگر ما بخواهيم صادقانه، با نگاه حل مسائل اجتماعی به موضوعات نگاه كنيم، موفق‌تر هستيم. اما تجربه نشان داده ايجاد بحران همه‌چيز را بدتر میكند. حداقل براي خودمان. وقتی من درباره قصاص حرف میزنم، نبايد بحران ايجاد كنم. بايد زبان و گويش حرف زدن درباره اين مسائل را پيدا كنم. اينكه چگونه قصاص را مطرح كنم و زوايای مختلف آن را ببينم و از آن نتيجه خوبي بگيرم. ما با آقايان باقي و طالبي‌نژاد گفت‌وگويی در نشريه آسمان داشتيم كه آقاي باقی حرف خوبي زدند. او گفت خوشحالم از اينكه «دهليز» را روي پرده سينما میبينم. براي اينكه جامعه به جايی رسيده بود كه من اگر میخواستم درباره قصاص حرف بزنم، توبيخ میشدم و تو امروز فيلمی درباره اين مساله ساختی. به نظرم اين يعنی ما در مسائل اجتماعی ترقی كرديم و ايجاد بحران و التهاب ترقي نيست.

نگفتيد حاشيه امن داريد يا نه؟

 حاشيه امن ندارم. چون وابسته به هيچ گروهی نيستم. به چيزهايی كه فكر میكنم خوب است، بها میدهم و بدون در نظر گرفتن چيزی اين كار را انجام میدهم. اصل ماجرایی كه دغدغه من است سينماست. بنابراين رفتن به سمت هر قصه يا نرفتنم، به دليل چيدمان‌های گروهی نيست و كاملا مستقل هستم. اين را كساني كه ٢٠ سال حضور من را در سينما به خاطر دارند، خوب میدانند. اگر میگويم ٢٠ سال در سينما هستم، يعنی قبل از اينكه ديپلم بگيرم در سينما بودم. فرستاده شده يا تربيت يافته جایی نبودم. من تربيت يافته سينما هستم. بنابراين الان اگر از سينما بيرون بيايم شايد جايی نداشته باشم كه بروم و اصلا نمي‌دانم چه كار بايد كنم. (مي‌خندد)

در «سيانور» چطور از ايجاد التهاب جلوگيری كرديد؟

من وقتی درباره ساواك و سازمان مجاهدين فيلمی میسازم يا ممكن است شعاری باشد و دور از واقعيت كه بتوانم راحت‌تر مجوز بگيرم يا اينكه برعكس. يعني فيلمی بسازم كه ايجاد بحران كند تا بتوانم در ميان قشر خاصی جا باز كنم. من سعی كردم هميشه از اين دو موضع پرهيز كنم. ما میتوانستيم در مورد «دهليز» التهاب‌های كاذب به وجود بياوريم در صورتی كه اگر اين كار را میكرديم در واقع دروغ میگفتيم. اين فيلم با درصد فروش مشخصی، بالاخره از روی پرده پايين میآيد. اما چيزی كه از يك فيلم میماند، معمولا آمار فروش و جوايزش نيست. بيننده سال‌های بعد دوباره فيلم را با محتوايش میبيند و خدا كند در اين زمان بتوانيم موفق باشيم.

سینماروزان به نقل از اعتماد

 

telegramb3dart

عضویت در کانال رسمی تلگرام هنرانه

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن