صفحه اصلی خبرها درباره «جکی»؛تمامی دردسرهای بیوه یک رییس جمهور

درباره «جکی»؛تمامی دردسرهای بیوه یک رییس جمهور

117
جکی

تا به حال زندگی سیاسی آرام ولی مرگ توفانی جان اف کندی رییس جمهوری اوایل دهه ۱۹۶۰ آمریکا به شکل های مختلف به تصویر کشیده شده اما این بار با وسعتی بیشتر از گذشته به زندگی همسر بیوه او ژاکلین کندی و تمامی دردسرهای او پرداخته شده و این کار در فیلمی صورت پذیرفته است که «جکی» نام دارد. این فیلم کاندیدای ۳ جایزه اسکار ۲۰۱۷ شده بود و با اینکه هیچ یک را نبرد اما ویژگی های مثبت اش می تواند الگویی خوب از سینمای سیاسی- اجتماعی به حساب آید و همین طور نمونه ای از آثار موسوم به فیلم های زندگینامه ای، این البته اولین باری نیست که در یک فیلم سینمایی به شرایط و دشواری های زندگی ژاکلین کندی پرداخته شود اما این یکی به دلایلی که در پی می آید، شاید بهترین ورسیون باشد.
آغازی نو پس از ترور
به گزارش هنرانه ، به نقل ازبانی فیلم ، «جکی» که بیش از هر چیزی بازی ناتالی پورتمن ۳۶ ساله و آمریکایی در آن تحسین شده، با تمرکزی کمتر بر گذشته و سال های نخست زندگی ژاکلین کندی اوضاع او را پس از ترور شدن همسر معروفش یعنی جان اف کندی رییس جمهور پیشین آمریکا به تصویر می کشد. در یکی از روزهای سال ۱۹۶۳ کندی ضمن عبور از خیابانی در شهر دالاس تگزاس و در حالی که ژاکلین در اتومبیلی سر باز کنار او نشسته بود، به ضرب گلوله یک تروریست مستقر در یکی از ساختمان های مشرف به خیابان از پای درآمد و زندگی ژاکلین از آن پس، تازه شروع و با انواع تغییرات و انتخابات جالب و لرزان و رویدادهای عجیب و تلخ همراه شد و اینها را می توانید در اولین فیلم انگلیسی زبان پابلو لارین شیلیایی مشاهده کنید، هر چند کاندیدا شدن ناتالی پورتمن برای اسکار بهترین بازیگر زن سال ۲۰۱۶ که البته به برد او منجر نشد، نشان می دهد که آکادمی علوم سینمایی و هنرهای تصویری سایر وجوه این فیلم را برجسته نشمرده است و مهمتر از هر چیزی کارگردانی لارین را که پیشتر با فیلم هایی غیرانگلیسی زبان همچون «نه»، «باشگاه» و «نرودا» خوش درخشیده و قابلیت هایش تحسین شده بود.
از پازل فرهنگی شیلی تا بی هویتی کاخ سفید
لارین با «نرودا» که در فستیوال کن ۲۰۱۶ عرضه شد زندگی شاعر زبده کشورش پابلو نرودا را به تصویر کشیده و یک بار دیگر کوشیده است قطعات پازل فرهنگی یکی از مهمترین کشورهای آمریکای جنوبی را که کودتای مخوف ۴۵ سال پیش اگوستو پینوشه بر علیه سالوادور آلنده فقط یکی از فراز و فرودهای پرتعداد دراماتیک سیاسی آن بوده است، به تصویر بکشد اما حالا که با «جکی» به قلب کشور بی هویت و چند فرهنگی و سرشار از تضاد آمریکا ورود کرده، نمی توان همان حس ناب حقیقت گویی بی واسطه را در کار او مشاهده کرد و داستان تازه او، قصه بقای زنی است که به بهانه زنده و مطرح ماندن در جامعه گرگ زده آمریکا به هر سرقت آشکار و نهانی دست می زند و البته نام آن را ازدواج با ارسطو اوناسیس «فوق ثروتمند» یونانی می گذارد. البته لارین بر پایه سناریوی حرفه ای نوا اوپنهایم زندگی ژاکلین کندی را بهانه ای برای توصیف رویکردهای دائماً در حال تغییر آمریکا هم قرار داده و فقط به تشریح زخم های روحی ژاکلین اکتفا نکرده زیرا زخم های ثروتمندان چیزی به جز خیال نیست و بهتر است که چرخه های سیاسی در آمریکا بیان گردد که یک روز امثال کندی و همسر بی ثبات او از آن بیرون می آیند و روزی دیگر دونالد ترامپ که همسران الوان و هفت رنگ او هر چیزی بوده اند الا همسران قابل احترام یک رییس جمهوری با خصلت های ضروری برای آن.
وقتی یک هفته پس از ترور کندی یک روزنامه نگار (با بازی بیلی کرادوپ) به خانه خاندان ژاکلین واقع در هیانیس پورت در ایالت ماساچوست آمریکا پا می گذارد. آشفتگی از سر و روی این زن می بارد و او به این روزنامه نگار تأکید می کند که فقط به شرطی با چاپ مصاحبه اش با وی تن می دهد که وی بپذیرد متن مصاحبه را قبل از چاپ به او بدهد و وی آن را بخواند و هر قسمت احتمالاً ناصحیح آن را ادیت و ترمیم کند. ما چیز زیادی از جان اف کندی (کسپر فیلیپسون) را در فیلم نمی بینیم و فقط در خاطرات از هم گسیخته و مغشوش ژاکلین است که او گاهی می آید و می رود و حس قوی و حاکم بر فیلم، زندگی لرزان زنی است که باید از بختک ترور همسر سرشناس اش رهایی یابد و زندگی تازه ای را برای خود پی ریزد و بدیهی است که این کار برای او نفس گیر باشد.
نوا اوپنهایم در نگارش سناریوی این فیلم از یک کار مستند تلویزیونی بسیار خوب سال ۱۹۶۲ به نام «تور کاخ سفید در معیت همسر جان اف کندی» بهره جسته است و این صحنه های سیاه و سفید ژاکلین را در حالی نشان می دهد که تمامی لرزش ها و عدم اعتماد به نفس اش توسط یکی از اعضای ارشد کاخ سفید به نام نانسی تاکرمن (گره تا گرویگ) تصحیح و مدیریت می شود. آن فیلم ژاکلین را زنی توصیف می کند که پول از اینجا و آنجا جمع می کند تا وسایل و یادبودهای روسای جمهوری قبلی آمریکا را پیدا و خریداری کند و برای بخشیدن چهره ای پر دوام به کاخ سفید در آنجا به نمایش بگذارد و برخلاف هر مالک تازه این کاخ به دنبال زدودن انگاره های سابق نیست اما حقیقت امر این است که او فقط زنی نیست که مدیریت این پروژه بازسازی را با همکاری دوستش بیل والتون (ریچارد ای گرنت) به مرحله اجرا گذاشت و حتی همان موجود کم فکری نیست که برادر کوچک همسرش یعنی رابرت کندی (پیتر سارزگارد) که از ترورهای اعضا خاندان کندی جان سالم بدر نبرد و وی نیز در سال ۱۹۶۸ کشته شد، در سلسله افکار خویش نسبت به وی می پندارد.
لارین با تکیه بر زندگی ژاکلین کندی در کاخ سفید و کوچکتر کردن سهم باقی مانده و عظیم تر زندگی او پس از ترور جان اف کندی کوشیده است تصویری دلسوزانه تر از وی ارائه بدهد و محصول این تلاش سکانسی است که ژاکلین در روزهای پس از مرگ کندی از یک راننده و یک کارگر کاخ سفید می پرسد آیا چیزی درباره دو رییس جمهوری ترور شده دیگر آمریکا یعنی جیمز.ا.گارفیلد و ویلیام مک کینلی می دانند و جواب نه می شنود و سپس برای جبران می کوشد یک مراسم عظیم به خاکسپاری برای همسرش برپا دارد و هر چند در این امر ظاهراً موفق است اما حالا بازی در دست لیندون جانسون (جان کارول لینچ) است که به عنوان معاون رییس جمهوری وقت آمریکا برای برگزاری مراسم تحلیف خود و تبدیل شدن به مرد اول کاخ سفید صبر ندارد و اصرار می کند که در همان هواپیمای معروف ایرفورس وان که ویژه روسای جمهوری آمریکا و در حال انتقال او به کاخ سفید است، متن سوگند مربوطه را بخواند.
بازیها در این فیلم، منجمله کار جان هارت فقید و همچنین گرویگ، کر ادوپ، گرنت و لینچ که پیشتر نامشان آمد قوی است اما ستاره این جمع پورتمن است که نمی داند پس از سقوط ناگهانی از برج عاج و تبدیل شدن به بیوه یک رییس جمهوری ساده انگار چگونه با موش ها و گرگ های کاخ سفید کنار بیاید و این ندانستن و سرگشتگی را به شکلی عالی به نمایش می گذارد. او محکوم به رفتن و محو شدن از میان جمعی است که دیگر فایده ای برایشان ندارد و با این اوصاف بدیهی است وی را همان قدر لرزان و بی هویت شده بدانیم که وقایع بعدی «زندگی ترور شده» وی و همسرش آن را گواهی می داده اند.
دو مقتول؟!
ژاکلین در صحنه های بعدی و در یک حالت مات شدگی محض به عروسک هایی نگاه می کند که پشت ویترین یک مغازه وجود دارند و او را به صورت بانوی به اصطلاح اول کاخ سفید به نمایش می گذارند و معمولاً در آمریکا پرفروش هستند اما مسیر اتفاقات که با موسیقی متن میکا لوی در این فیلم طنین بیشتری یافته، او را به دور دست پرت کرده و تصویربرداری هنرمندانه استفان فونتن از پورتمن، ژاکلین را همانی نشان می دهد که لارین و اوپنهایم اصرار در ترسیم وی دادند و آن زنی است که فاقد ثبات روحی و پس از ترور همسرش کلکسیونی از پیچیدگی ها است و انگار گلوله های شلیک شده از اسلحه لی هاروی اوسوالد فرد متهم به قتل کندی (که خودش هم در روزهای بعدی به دست مأموران اف.بی.آی به طرز کاملاً مرموزی کشته شد) در آن روز تاریخی سال ۱۹۶۳ نه فقط بر پیکر کندی بلکه بر وجود ژاکلین هم نشسته و او را هم به گونه ای به قتل رسانده است.
مشخصات فیلم
 عنوان: «جکی»
 محصول: کمپانی های پروتو زوا و ال دی اینترتین منت
 تهیه کنندگان: دارن آرونوفسکی، میکی لیدل، اسکات فرانکلین و آری هندل
 سناریست: نوا اوپنهایم
 کارگردان: پابلو لارین
 مدیر فیلمبرداری: استفان فونتن
 تدوینگر: سباستین اسپول ودا
 موسیقی متن: میکا لوی
 طول مدت: ۱۰۱ دقیقه
 بازیگران: ناتالی پورتمن، پیتر سازگارد، گره تا گرویگ، بیلی کرادوپ، جان هارت، ریچارد ای گرنت، جان کارول لینچ، بت گرنت، مکس کاسه لا و کسپر فیلیپسون.
منبع: Hollywood Reporter

بارگذاری بیشتر در خبرها
avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  اشتراک در  
اطلاع از