صفحه اصلی خبرها پولو بردار و جشنواره برگزار کن!

پولو بردار و جشنواره برگزار کن!

52
جشنواره

جشنواره بین المللی فیلم رشد،جشنواره سینما-حقیقت،جشنواره فیلم کوتاه تهران،جشنواره بین المللی فیلم های کودکان و نوجوانان،جشنواره فیلم شهر، جشنواره فیلم حسنات، جشن خانه سینما، جشن حافظ،جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران،جشنواره فیلم و عکس بیطار و چندین و چند عنوان دیگر، حجم عظیمی از جشنواره ها و مراسم سینمایی دیرپا یا نوظهوری را شکل می دهند که بودجه های بعضا کلانی صرف برگزاری آنها می شود. رویدادهایی که با حذف یا تجمیع خیلی از آنها شاید اتفاق خاصی نیفتد و خلاءشان چندان حس نشود.
به گزارش هنرانه ،به نقل از بانی فیلم ، اگرچه در سال های دور تعداد این جشن های سینمایی محدود بود، اما موضوع آنجاست که حضور این همه جشن اصولا چه کمکی به بالندگی و ارتقای سطح کیفی فرهنگ و هنر کشور می کند. بویژه در شرایط حاضر که جریان فیلمسازی در تامین خرج خود مانده و برخی با بودجه های مشکوک شبه جشنهای آبکی را زیر لوای سینما طرح ریزی می کنند.
آنچه مشخص است شاید این جمله کلیشه ای باشد که جشن ها در سراسر دنیا به شکل های مختلف برگزار می شوند و به نوعی ویترین یک کشور به شمار می روند. اتفاقاً در بعضی از کشورها، گاهی برگزار کردن جشن های سینمایی، به نوعی سیاست های یک دولت و برنامه فرهنگی و هنری را در طول مدیریت دولتمردان نشان خواهد داد. اما بعضی وقت ها هم واقعاً هدف از برگزاری جشن، ایجاد ماراتونی برای انگیزه و شوربخشی به کسانی است که علاقه خاصی به کار و فعالیت خود دارند. وقتی از یک جشنواره نام می بریم که هر ساله در کشوری برگزار می شود و به نوعی به مثابه آلبومی برای نگهداری آثار هنری مقطع استقرار یک دولت است. ناخودآگاه طرح بحث سیاسی هم ممکن است در چنین جشن هایی به چشم بخورد.
گاهی هم جشن ها علاوه بر کشور ما در دیگر کشورها نشان دهنده فرهنگ و استعداد فعالانی است که می خواهند در معرض تماشا قرار بگیرند. با این حال در ایران طی سال های اخیر انواع و اقسام جشنواره های داخلی از جشنواره محلی تا جشنواره های خارجی، موفقیت های بزرگی را در پی داشته است.
گاهی جشن های سینمایی محل کسب و درآمد اقتصادی یک کشور است. اتفاقاً در جشنواره «کن» که در کشور فرانسه برگزار می شود، بحث بر سر بازار جهانی جشنواره نیز مسئله ای مهم برای کشورمان بود؛ همان طور که درمیان اعضای هیات داوران این جشنواره نیز چهره های ایرانی حضور داشته اند. شاید بیش از آنکه حضور فیلم ها در این جشنواره مهم باشد، بحث بازار اقتصادی برای فیلم ها و سرمایه گذاران اهمیت می یابد.
در این گزارش تلاش کردیم به میزان اهمیت جشن های سینمایی مختلف در ایران که به بهانه های گوناگونی برگزار می شوند بپردازیم و به نوعی آنها را آسیب شناسی کنیم.
جشن های سینمایی که بعضا به نظر می رسد نمی توانند کمک چندانی به فرهنگ و هنر کشورمان کنند. هر چند بعضی اوقات همین جشن ها ممکن است قله ای برای پیشرفت جوان ترها باشند. خیلی ها هم مغرضانه می کوشند از قِبَل این جشن های سینمایی، اهداف شخصی خود را دنبال کنند.
گاه برخی از این جشن های سینمایی که برای اهداف خاص و شخصی جان می گیرند، بعد از برگزاری تنها یک یا دو دوره طرد می شوند و کنار می روند؛ چرا که هیچ هدف مشخص فرهنگی و هنری پشت این جشن های سینمایی نبوده و برای دوره ای محدود برگزار شده است. اما گروهی از هنرمندان معتقدند جشن های سینمایی با هر شرایطی که برگزار می شوند، به تقویت سطح کیفی و کمی هنر کشورمان کمک می کنند.
با چند سینماگر در این باره به گفت وگو نشسته ایم.
***
ابوالفضل جلیلی:
بعضی از این جشن های سینمایی هویت ندارند
ابوالفضل جلیلی برگزاری تنها دو جشن سینمایی را برای سینمای ایران کافی می داند.
کارگردان «حافظ» درباره لزوم برگزاری جشن ها و مراسم متعدد سینمایی با توجه به شرایط اقتصادی کشور، به بانی فیلم گفت:چون به دلیل شرکت فیلم هایم در جشنواره های مختلفی در کشورهای زیادی شرکت کرده ام، به این نتیجه رسیدم در ایران از هر نظر محدود هستیم. آنقدر این محدودیت ها فشار می آورد که دنبال یک نفر یا روزنه ای می گردیم که خودمان را از کانال آن مطرح کنیم. متأسفانه یا خوشبختانه در جریان برگزاری این جشنواره و جشن ها آنقدر عصیان زده عمل می کنیم که به آنها نه می شود گفت جشن و نه جشنواره. بعضی از این شبه جشن ها هویت ندارند؛ مثلاً نمی دانید در جشن خانه سینما باید راجع به مسائل بیمه و بیکاری صحبت کنید یا واقعاً باید جشن بگیرید و شادی کنید! در کشورهای اروپایی قانونمندی و آزادی بیان حاکم است؛ مثلاً مسائل و مشکلات یا پیشنهادهای صنفی در سِندیکاهای مربوط به هنر مطرح می شوند و سالی یک بار هم جشن برگزار می کنند و واقعاً شاد هستند. ما در ایران این شادی ها را نداریم و محدود هستیم. وقتی جشن می گیریم اهالی سینما آنقدر با وضع های نامناسب می آیند که وقتی نگاهشان می کنید، خجالت می کشید. بعضی اوقات مهمانان خارجی برای جشنواره ها می آیند و می بینند که چقدر بازیگران زن آرایش های غلیظ دارند و از طرفی بازیگران مرد هم شبیه مانکن ها می شوند. این شیوه از برگزاری جشنها هیچ تأثیری در زمینه سینمای ایران ندارد. در کل این طوری شده، مثلاً در یک مسابقه فوتبال وقتی برنده می شویم، دیده ام همه فریاد می کشند،ولی شادی نمی کنند. آنقدر که شادی نداریم، مردم اعتراض و فریاد را با هم اشتباه کرده اند. به نظرم مشکل کلی در سطح جامعه است نه فقط در سینما.
کارگردان «یک داستان واقعی» درباره هدف گردانندگان اینگونه مراسم ها، افزود: فکر می کنم در کشور ما بیشتر هدف سرگرم کردن مردم و هزینه کردن کم و بهره بردن زیاد است. در هیچ جشنی در سینمای ایران شرکت نکردم و عضو خانه سینما هم نیستم. بر فرض مثال اسفندماه همه ارگان ها و سازمان ها جشن یا بزرگداشتی برگزار می کنند. طی آن هم مبلغی را هزینه کنند تا از کنار آن مقداری پول به جیب بزنند. به طور کلی آب، خاک، نمک و شکر قاطی شده و نمی شود جدایشان کرد!
کارگردان «گال» با اشاره به اینکه دو جشن سینمایی برای سینمای ایران کافی است، عنوان کرد: متاسفانه امروز در جشنواره فیلم فجر که اسمش را بین المللی گذاشته اند و خودشان می دانند بین المللی نیست، چیزی در دو قسمت سرهم بندی می کنند، آن هم با هزینه کردن های بی مورد. از طرفی مهمانان خارجی که افراد قَدَری هم نیستند، می آیند یک تفریح و کمدی اینجا انجام می دهند و می روند! معتقدم اگر همان جشنواره جهانی فیلم تهران را ادامه می دادند، الان ایران یکی از قَدَرهای سینمای جهان بود، ولی متأسفانه آنرا بر هم زدند. برای برون رفت از این شرایط باید جشنواره فیلم فجر را به صورت واقعی و نه لفظی بین المللی کنند، نه بین المللی در سطح لبنان، عراق و سوریه. در این صورت از ایران یک یا دو فیلم مثل همه جا انتخاب کنند و بیست فیلم از کشورهای دیگر، آن وقت به جای جشنواره فیلم فجر کنونی همین جشن خانه سینما کفایت می کند. یا فجر را هم با ابعاد بین المللی واقعی و نه صوری نگه دارند و غنی اش کنند تا در نهایت همین دو جشن برای سینمای ایران بماند.
***
محمد آفریده:
جشنواره ها در بیکاری هنرمندان حالت عزا دارند
محمد آفریده، شرایط امروز سینما را شرایط معمولی نمی داند و معتقد است: قشر اعظمی از فعالان عرصه سینما تقریباً بیکار هستند و این نه بخاطر عدم توانایی آنها، بلکه بخاطر عدم برنامه ریزی ها و ناتوانی سازمانها است.
مدیرعامل سابق انجمن سینمای جوانان درباره چرایی برگزاری جشن ها و مراسم سینمایی متعدد با توجه به شرایط اقتصادی کشور، به بانی فیلم گفت: قبلا هم گفته ام، سینمای ما و ظرفیت های متنوع فیلمسازی آن و مخصوصاً حضور جوانان خلاق در این عرصه، گنجایش برگزاری رویدادهای بیشتری را هم می طلبد، اما بیشتر جشنواره های ما به یک دورهمی و مهمانی شبیه تراست تا به یک رویداد مهم، پویا و تاثیر گذار فرهنگی، متاسفانه اکثر جشنواره های ما در تعارفات و برنامه های خنثی می گذرد، باید شرایطی را فراهم کنیم که ضمن توجه به ظرفیت های متنوع جامعه، ضعفها و کمبود ها و برنامه ریزیها در این رویدادها، فعالیت ها و جشنواره ها به پرسش و چالش کشیده شود تا انشاالله، نقاط کور و مبهم و قوت ساختارها با همراهی دست اندر کارها، برای تحولات امروز و آینده این سرزمین شناخته و تبیین شود.
محمد آفریده، تهیه کننده سینما و فیلمنامه نویس معتقد است، امروز سینما شرایط معمولی ندارد و قشر اعظمی از فعالان این عرصه تقریباً بیکار هستند ، و این نه بخاطر عدم توانایی آنها، بلکه بخاطر عدم برنامه ریزی ها و ناتوانی سازمانها است، به نظر من مشکل اصلی سینما در شرایط حاضر، دخالتها، حب و بغض ها و روزمرگی های بیش از اندازه همه طرفهای درگیر در ماجرای سینما است، در این وضعیت برگزاری جشنوارها و هر فعالیت و رویداد فرهنگی، نیاز به شناخت، تجربه و ریاضت دارد، قبلتر هم گفته ام جشنواره ها آخرین حلقه مجموعه فعالیتها است و باید همه طیف ها کمک کنند، حلقه های پیدا و پنهان فعالیتها، مخصوصا تولید، بخوبی و موثر در مسیر درست و عادلانه قرار بگیرد، اگر این اتفاق نیفتد، این دست جشنواره ها بعضی اوقات مثل یک زخم عمل می کنند که تن جراحت دیده سینما را آسیب پذیرتر می کنند. متأسفانه امروز گویی برگزاری جشنواره ها راحت ترین بخش سینماست. سازمان ها یا اسپانسرها می آیند و پولی می گذارند و سه- چهار روز هم جشنواره ای برگزار می شود و یک دورهمی هنری اتفاق می افتد. بعضی وقت ها این دورهمی ها تأثیرگذارند، اما عمده ترین غفلت، بی توجهی به آن هسته اصلی و انرژی متراکمی است که در آن جمع شده که باید به آن اهمیت بدهیم، ولی متاسفانه فراموشش می کنیم. تا وقتی ما همه عرصه های سینما و همه بخش هایی که الان مظلومانه در این گرفتاری ها گیر افتاده و آبرومندانه به گوشه ای خزیده اند را سامان ندهیم و عرصه فعالیت برایشان ایجاد نکنیم، عمده این جشنواره ها ممکن است حالت عزا برای سینمای ایران داشته باشند.
مدیرعامل سابق مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در ادامه با اشاره به هدف گردانندگان اینگونه مراسم ها، ادامه داد: متأسفانه جشنواره های مهم ما چون بروز نشده اند و آن جامعیت قبلی خود را ندارند و خود را بی نیاز از نگاه های متنوع موجود سینما می بینند، به مرور از قافله تاثیرات فرهنگی جامعه هدف، دور و دورتر می شوند. در این شرایط، رقابتی که بعضی وقت ها در جشنواره های متعدد انجام می شود، نه تنها ممکن است، مفید نباشد که به خود سینما ضربه بزند و به مثابه نوعی خودزنی باشد. باز تاکید می کنم، مجموعاً با برگزاری جشنواره ها و فعالتهای متنوع فرهنگی مخالف نیستم، چون جامعه نیاز به این کنار هم بودن ها و توجه به این ظرفیتهای فرهنگی مولد جامعه دارد، اما باز می گویم باید نگاه ها خلاق و پویا باشد، نگاه کنید در بیشتر جشنواره ها یک سری افراد تکراری حضور پررنگ دارند و توجه بیشتری هم به آنان می شود. حال آنکه در هر جشنواره ای با توجه به سیاست هایش، باید دنبال استعدادها و تجربه های جدید برود که متأسفانه اینها را هم ما نمی بینیم .
آفریده در پاسخ به این سوال که آیا برگزاری چنین جشن هایی در مقیاسی بزرگ اما با تعداد محدود بهتر است یا خیر، گفت: در کشورمان متأسفانه به خاطر خیلی از مسائل شخصی و اجتماعی و … نمی توانیم همه را در دو تا جشنواره جمع کنیم واگر هم می توانستیم،در عرصه فرهنگ که نیاز به وسعت نظر و گستردگی دیدگاه ها دارد، این محدودیتها خسارت بار است، تنوع در همه چیز برکت و سازندگی دارد و ساحت هنر با تنوع و حضور سلیقه ها زنده و شاداب می شود.محمد آفریده، شرایط امروز سینما را شرایط معمولی نمی داند و معتقد است: قشر اعظمی از فعالان عرصه سینما تقریباً بیکار هستند و این نه بخاطر عدم توانایی آنها، بلکه بخاطر عدم برنامه ریزی ها و ناتوانی سازمانها است.
مدیرعامل سابق انجمن سینمای جوانان درباره چرایی برگزاری جشن ها و مراسم سینمایی متعدد با توجه به شرایط اقتصادی کشور، به بانی فیلم گفت: قبلا هم گفته ام، سینمای ما و ظرفیت های متنوع فیلمسازی آن و مخصوصاً حضور جوانان خلاق در این عرصه، گنجایش برگزاری رویدادهای بیشتری را هم می طلبد، اما بیشتر جشنواره های ما به یک دورهمی و مهمانی شبیه تراست تا به یک رویداد مهم، پویا و تاثیر گذار فرهنگی، متاسفانه اکثر جشنواره های ما در تعارفات و برنامه های خنثی می گذرد، باید شرایطی را فراهم کنیم که ضمن توجه به ظرفیت های متنوع جامعه، ضعفها و کمبود ها و برنامه ریزیها در این رویدادها، فعالیت ها و جشنواره ها به پرسش و چالش کشیده شود تا انشاالله، نقاط کور و مبهم و قوت ساختارها با همراهی دست اندر کارها، برای تحولات امروز و آینده این سرزمین شناخته و تبیین شود.
محمد آفریده، تهیه کننده سینما و فیلمنامه نویس معتقد است، امروز سینما شرایط معمولی ندارد و قشر اعظمی از فعالان این عرصه تقریباً بیکار هستند ، و این نه بخاطر عدم توانایی آنها، بلکه بخاطر عدم برنامه ریزی ها و ناتوانی سازمانها است، به نظر من مشکل اصلی سینما در شرایط حاضر، دخالتها، حب و بغض ها و روزمرگی های بیش از اندازه همه طرفهای درگیر در ماجرای سینما است، در این وضعیت برگزاری جشنوارها و هر فعالیت و رویداد فرهنگی، نیاز به شناخت، تجربه و ریاضت دارد، قبلتر هم گفته ام جشنواره ها آخرین حلقه مجموعه فعالیتها است و باید همه طیف ها کمک کنند، حلقه های پیدا و پنهان فعالیتها، مخصوصا تولید، بخوبی و موثر در مسیر درست و عادلانه قرار بگیرد، اگر این اتفاق نیفتد، این دست جشنواره ها بعضی اوقات مثل یک زخم عمل می کنند که تن جراحت دیده سینما را آسیب پذیرتر می کنند. متأسفانه امروز گویی برگزاری جشنواره ها راحت ترین بخش سینماست. سازمان ها یا اسپانسرها می آیند و پولی می گذارند و سه- چهار روز هم جشنواره ای برگزار می شود و یک دورهمی هنری اتفاق می افتد. بعضی وقت ها این دورهمی ها تأثیرگذارند، اما عمده ترین غفلت، بی توجهی به آن هسته اصلی و انرژی متراکمی است که در آن جمع شده که باید به آن اهمیت بدهیم، ولی متاسفانه فراموشش می کنیم. تا وقتی ما همه عرصه های سینما و همه بخش هایی که الان مظلومانه در این گرفتاری ها گیر افتاده و آبرومندانه به گوشه ای خزیده اند را سامان ندهیم و عرصه فعالیت برایشان ایجاد نکنیم، عمده این جشنواره ها ممکن است حالت عزا برای سینمای ایران داشته باشند.
مدیرعامل سابق مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در ادامه با اشاره به هدف گردانندگان اینگونه مراسم ها، ادامه داد: متأسفانه جشنواره های مهم ما چون بروز نشده اند و آن جامعیت قبلی خود را ندارند و خود را بی نیاز از نگاه های متنوع موجود سینما می بینند، به مرور از قافله تاثیرات فرهنگی جامعه هدف، دور و دورتر می شوند. در این شرایط، رقابتی که بعضی وقت ها در جشنواره های متعدد انجام می شود، نه تنها ممکن است، مفید نباشد که به خود سینما ضربه بزند و به مثابه نوعی خودزنی باشد. باز تاکید می کنم، مجموعاً با برگزاری جشنواره ها و فعالتهای متنوع فرهنگی مخالف نیستم، چون جامعه نیاز به این کنار هم بودن ها و توجه به این ظرفیتهای فرهنگی مولد جامعه دارد، اما باز می گویم باید نگاه ها خلاق و پویا باشد، نگاه کنید در بیشتر جشنواره ها یک سری افراد تکراری حضور پررنگ دارند و توجه بیشتری هم به آنان می شود. حال آنکه در هر جشنواره ای با توجه به سیاست هایش، باید دنبال استعدادها و تجربه های جدید برود که متأسفانه اینها را هم ما نمی بینیم .
آفریده در پاسخ به این سوال که آیا برگزاری چنین جشن هایی در مقیاسی بزرگ اما با تعداد محدود بهتر است یا خیر، گفت: در کشورمان متأسفانه به خاطر خیلی از مسائل شخصی و اجتماعی و … نمی توانیم همه را در دو تا جشنواره جمع کنیم واگر هم می توانستیم،در عرصه فرهنگ که نیاز به وسعت نظر و گستردگی دیدگاه ها دارد، این محدودیتها خسارت بار است، تنوع در همه چیز برکت و سازندگی دارد و ساحت هنر با تنوع و حضور سلیقه ها زنده و شاداب می شود.
***
سامان سالور:
برخی از این شبه جشنواره ها کپی شده از روی دست همدیگر هستند
سامان سالور اعتقاد دارد: فراموش کردیم اساساً به سینما، هنر هفتم گفته می شود و بخشی از هنر است.
کارگردان «چند کیلو خرما برای مراسم تدفین» درباره لزوم برگزاری جشن ها و مراسم سینمایی با توجه به شرایط اقتصادی کشور، به بانی فیلم گفت: هر جشن سینمایی، هر جشنواره ای، هر گردهمایی ای و… حتما با اهدافی برگزار می شود. درست است که در شرایط حاضر و وضع بد اقتصادی ممکن است شرایط ویژه یا بدی داشته باشیم،اما چرا همیشه ما باید از فرهنگ کم بگذاریم؟! در هر شرایطی برگزاری جشن و جشنواره، حضور افراد مطرح سینما، جریان داوری و رقابت فیلم ها در جهت افزایش کیفیت و بهتر شدن آثار امری بسیار پسندیده، مهم و تأثیرگذار است. ممکن است شما از بین اینها کشفی داشته باشید، تشویقش کنید و حتی این تشویق باعث شود یک مقدار کیفیت فیلمسازی در سینمای ایران بالا برود و یک مقدار تماشاگران رغبت بیشتری برای حضور در سالنها پیدا کنند یا حتی فیلمسازی با همین تشویق ها متولد شود و رشد و بالندگی داشته باشد. در کنار برگزاری این جشنواره ها و جشن های مختلف در بخش تولید به این فکر کنیم در سینمایی که قسمت عمده ای از تولیداتش تبدیل شده به کارگاه کمدی مبتذل سازی، برای نجاتش چه باید کرد.حال آنکه خود کمدی، ژانر بسیار قابل اعتنا، باارزش و جذابی است که در سراسر دنیا بسیار به آن اعتنا می شود. امروز متأسفانه فیلم هایمان تبدیل شده به کارخانه پولسازی تا جیب تهیه کننده و پخش کننده پُرپول شود. در سینمایی که بشدت گران شده، فیلم های شریف، مستقل و جسور خیلی نمی توانند ابراز وجود کنند. خیلی ساخته نمی شوند و با مشکلات تولیدی عدیده ای رو به رو هستند. در کنار تمام این جشن ها، جشنی هم برای فیلم های هنر و تجربه در نظر بگیرند. فیلمهای هنر و تجربه ای که کمتر به آنها پرداخته می شود و کمتر دیده می شوند و مساواتی برایشان در کار نیست و در جریان پُرتبعیض سینمای ایران باید توجه بیشتری به آنها کنیم.
کارگردان «تمشک» با اشاره به اینکه سیاست گذاران و برنامه ریزان برخی از این جشن ها باید کار و رقابت جدیدی به وجود آورند، نه اینکه تکرار مکررات داشته باشند، افزود: متأسفانه در سیاست های فیلمسازی ژانرهای مختلف را فراموش کرده ایم و در کل چهار- پنج فیلم ساخته می شود که یا به بودجه های دولتی متصل هستند یا به شکل شخصی و مشخصی پولشویی می کنند. باید یک مقدار به ژانرهای مختلفی که جسور، جوان، پیشرو و کمتر دیده می شوند، توجه کنیم. در این میان ما متأسفانه در هر جشنی فیلم هایی که قبلاً دیده شدند یا جوایزی در ایران یا خارج از کشور گرفته اند و آن هم بشدت تعدادشان کم شده با همان تکرار مکررات در برخی از این جشن ها شرکت می دهیم. حرکتی که هیچ خروجی مناسبی هم ندارد. ای کاش سیاست گذاران و برنامه گذاران این جشن ها کار و رقابت جدیدی به وجود می آوردند. هر چقدر به سینماگر و به فیلم خوب توجه کنیم، کم است. ولی نکته اینجاست برخی از این شبه جشنواره ها در روالی کپی شده از روی دست همدیگر حتی در زمینه داوری، اهدای جوایز و … عمل می کنند و ماحصل درستی هم ندارند. گویا فقط می خواهند خودنمایی یا در پس پرده برنامه هایشان را اجرا کنند. ضمن اینکه برگزاری جشن های سینمایی با صرف هزینه هایی همراه است و شما احساس می کنید همه از روی دست هم کپی می کنند و این کپی جز صرف انرژی، وقت و هزینه چیزی ندارد.
کارگردان «سیزده پنجاه و نه» متذکر شد: به نظرم هر آنچه برای فرهنگ بخصوص برای سینما هزینه شود، بشدت لازم است. البته نه سینمایی که بخش متفکر و مترقی اش را از دست داده ایم و بخش روشنفکرش به بهانه های مختلف از جمله سیاه نمایی و ساختن فیلم جشنواره ای به ورطه نابودی کشانده شده است. مثالش را می توان در حوزه فیلم کوتاه زد. سالیانه شاید هفت- هشت جشنواره فیلم کوتاه برگزار می شود، ولی شاخصه اش جشنواره فیلم کوتاه تهران و جشنواره فیلم حقیقت است.
او ادامه داد:امیدوارم به جایی برسیم که دو-سه جشنواره حرفه ای داشته باشیم،نه اینکه جشنواره ها موضوعی شوندوبی دلیل تکثر پیدا کنند. جشنواره های موضوعی ثابت کرده اند عمر چندان درازی ندارند و با عوض شدن یک وزیر و مسئول فرهنگی فراموش می شوند. امیدوارم اگر دست کم تعدادشان قرار نیست کم شود، ولی موضوعیت و نوع نگاهشان به فیلم ها متفاوت و شبیه هم نباشد.
سالور گفت:اگر کشورهایی که مترقی و پیشرفته اند و آنقدر جلو رفتند و الان کعبه آمال خیلی از آدم هایی هستند که در این کشور زندگی می کنند، به این دلیل است که در بدترین شرایط اقتصادی، جنگ و شرایط وحشتناک سیاسی توجه به هنر و هنرمند کرده اند. در بدترین زمان بعد از جنگ در کشورهایی مثل اتریش، آلمان سالنهای تئاتر و سینما ساختند. کشوری که فرهنگش درست باشد قطعاً جای بهتری برای زندگی خواهد بود. به جای اینکه درس بگیریم از این جشن ها برای پیشرفت سینما و تئاتر و هنرمان و جلوی هزینه های اضافی که بار روی دوش دولت ها می شوند،باید مدیریت شان کنیم.
این فیلمساز در پایان گفت: البته امروز متأسفانه با مسائل مهمتری دست به گریبان هستیم. در تولید کمبود محتوایی و کیفی داریم و فراموش کردیم اساساً به سینما، هنر هفتم گفته می شود و بخشی از هنر است. در سینما قطعاً باید فیلم هایی ساخته شوند که به چرخه اقتصاد کمک کنند، ولیدر کنار آنها باید فیلم هایی هم وجود داشته باشند تا در موردشان تفکر کنیم و زمان قطعا ثابت می کند که کدام فیلم ها ماندگارند. امیدوارم سینمای ایران به جایی برسد فیلم های بهتری بسازند این فیلم ها نه فقط در جشنواره های داخل بلکه در جشنواره های دنیا هم موفق باشند. در این شرایط شاید برگزاری جشن های شبیه به هم حتی هیچ ضرری نداشته باشند و حتی سود هم داشته باشند.

بارگذاری بیشتر در خبرها
avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  اشتراک در  
اطلاع از