صفحه اصلی خبرها مشکل با «خاکستر خالص ترین سفیدی است» هم حل نشد!

مشکل با «خاکستر خالص ترین سفیدی است» هم حل نشد!

خاکستر خالص ترین سفیدی است

سه شنبه زمان اکران فیلم چینی «خاکستر خالص ترین سفیدی است» در قسمت مسابقه فستیوال فیلم «کن ۲۰۱۸» بود اما این فیلم شاخص و خوب جیا ژانگ کی هم ضربه ای را به حضار و بخصوص هیأت ژوری ای وارد نکرد که ریاست آن با کیت بلنشت استرالیایی است و در نتیجه در فاصله فقط سه روز تا پایان جدیدترین نسخه معتبرترین فستیوال سینمای جهان این ابهام همچنان وجود دارد که کدام فیلم و کدامین هنرمندان شنبه شب آینده (۲۹ اردیبهشت) که جوایز این فستیوال اهدا می شود، بر تارک این گردهمایی نشسته و مورد تقدیر قرار خواهند گرفت.


به گزارش هنرانه ،جیا ژانگ کی شاید پس از زوج پرافتخار ژانگ ییمو و چن کایگه که انقلاب سالهای سه دهه ۱۹۸۰، ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ را در سینمای چین و به واقع جهان پی ریختند، شناخته شده ترین چهره سینمای این کشور باشد و چنین فردی در جدیدترین ساخته خود که نامش را پیشتر آوردیم، تغییر تدریجی شخصیت یک زن را که در ابتدا همچون یک بازیچه در دست تبهکاران بوده و سپس به تدریج دشنه در دست می گیرد تا انتقامش را از آنها بگیرد، به نمایش می گذارد. عمده ای این فیلم را نشانه روشن تازه ای از وسعت رویکرد چینی ها به نشانه های کاپیتالیسم و فرهنگ و قصه های آن دانسته اند اما حقیقت امر این است که جیا ژانگ کی تبحری ویژه در رو کردن ایده های تازه و ترسیم رویدادهای غیرمنتظره دارد و این بار نیز در تالار اصلی جشنواره کن با ارائه یک فیلم رمانتیک اما توام با عناصر تراژدی هوادارانش را مسرور و ناظران بی طرف را حیرت زده کرد. ژانگ کی در این فیلم نیز به سبک و سیاق برخی کارهای سابقش به اواخر دهه ۱۹۹۰ و به واقع به زمان انتقال مجدد قیمومیت هنگ کنگ به چین سفر می کند و خصلت های آن زمان و واکنش های مردم را در دل داستان گانگستری مورد نظرش می شکافد و از رویکردهای تنوع آنها می گوید. ناظران در هفتاد و یکمین دوره جشنواره کن براساس نکته ای که برشمردیم، این فیلم را همانند کار قبلی ژانگ کی (به نام «کوهستانها ممکن است جدا شوند») محل و مأمن به تصویر کشیدن ایده های آزادانه غربی و حرکت به سوی چیزی که به نظر آنها یک دنیای جدیدتر و مدرن تر است، توصیف کرده اند و با این وجود داوران کن دیروز (سه شنبه) از جهت مستقیم درباره این فیلم و رویکردهای آشنا و ماحصل جدید کار جیا ژانگ کی خودداری کردند و همه را به مراسم پایانی جشنواره در شنبه شب آینده ارجاع دادند و با اینکه درخشش این فیلم بیشتر از بسیاری از فیلم های دیگر حاضر در بخش مسابقه بوده است اما باز اطمینانی در دست نیست که نخل طلای این فستیوال را که در جهان سینما از اعتبار ویژه ای برخوردار است، به این فیلم بدهند.
«سه رخ» هم کاری نکرد
پخش «سه رخ» یکی از دو فیلم ایرانی بخش مسابقه در روزهای دوشنبه و سه شنبه هم مشکلی را حل نکرد که از آن یاد کردیم و آن هم در شرایطی که جعفر پناهی کارگردان این فیلم در کن حضور ندارد و فقط تعدادی از بازیگران این فیلم به فستیوال سفر کرده اند، این چنین است که پیش بینی سیمای فاتحان سخت تر از هر زمانی شده همان طور که پیشتر نیز نوشتیم این ابهام بدین سبب حیرت آور است که با توجه به پخش شدن ۱۶ فیلم از ۲۱ فیلم بخش مسابقه و به نمایش درآمدن حدود ۸۵ درصد از کارهای در نظر گرفته شده برای مطرح ترین گردهمایی سینمایی جهان، خط و ربط کارها باید تا حالا مشخص شده باشد.
فیلم هایی که کوبنده نیستند
مواردی همچون کمبود درخشش ستاره ها که معمولاً در سه فستیوال اول جهان (کن، ونیز و برلین) روی نمی دهد و فقدان کارهایی که کوبنده باشند و قسمت مسابقه فستیوال را قبضه کنند شرایط مبهم فوق را سبب شده و یک سال واقعاً متوسط را برای کن به تصویر کشیده است. در عین حال این مسئله می تواند مثل یک حسن و واقعه خوب نیز تجلی کند زیرا جوان ترها و غیرستاره ها در ۷ روزی که از شروع «کن ۲۰۱۸» می گذرد، عرصه ای بازتر از همیشه برای ابراز وجود در اختیار داشته و از حالا به سوی اوج به پرواز در آمده اند. با این حال موضوعات نه چندان جذاب برخی فیلم های بخش مسابقه هم سبب شده کن امسال به سرد کردن علاقمندان خود متهم شود. یک دانشجوی فرانسوی رشته سینما دیروز (دوشنبه) در مقابل تالار مرکزی گرندلومیر که مقر اصلی فستیوال کن است گفت: «امروز نوبت دوم و سوم نمایش فیلم مصری «یوم الدین» است که هیچ نکته جذابی برای ما ندارد و درباره مردی جوان و بیمار است که در یک مرکز درمانی روزگار می گذراند و دغدغه هایش جدا و دور از دلبستگی های ما است».
کلاسیک سازان حاضرند اما…
مطبوعات آمریکا نیز به رغم حضور وسیع و مجدد نمایندگان نشریاتی پرنفوذ مثل ورایتی و هالیوودریپورتر در محل جشنواره کن، امسال برخوردی سردتر با آن داشته و از میزان هیجان خود در این برخورد رسانه ای کاسته اند. البته هنوز بزرگان و کلاسیک سازانی مثل ژان لوک گودار فرانسوی، اسپایک لی آمریکایی البته اصغر فرهادی ایرانی در بخش مسابقه حاضرند و فیلم هایشان برای تصاحب جایزه نخست (نخل طلا) کورس برداشته اند اما هیچ یک از فیلم های آنان فوق العاده نبوده اند و در مورد فیلم فرهادی («همه می دانند») انواع برخوردهای متضاد مشاهده شده و برخی تعریف و بعضی آن را آشکارا پایین تر از کارهای قبلی او توصیف کرده اند و «کلانزمن سیاه» ساخته اسپایک لی نیز شاید آرزوی قدیمی او را که همیشه این نخل ویژه را می خواسته است، برآورده نکند (و این چیزی است که خود او می گوید باید در سال ۱۹۸۹ برای اولین فیلم معروف وی یعنی «کار درست را انجام بده» به او اهدا می شد). واقعیت امر این است که بر اثر قوی نبودن فیلم های فوق و قطع امید نسبی از نامداران حاضر در بخش مسابقه که شامل نوری بیلکه جیلان ترکیه ای و فیلم تازه او یعنی «درخت وحشی گلابی» هم می شود، بخت هنرمندانی تازه کارتر مانند یان گونزالز و اوا هوسون فرانسوی و ریوسوکی هاما گوچی ژاپنی بازتر شده است و شاید هیأت ژوری ای که سرکردگی آن با کیت بلنشت استرالیایی است جایزه اصلی را به آنها ارزانی دارد. البته کیفیت متوسط فیلم ها سبب شده که حتی اعضای هیأت ژوری که چانگ چن هنرپیشه تایوانی و روبر گوئه دی گویان کارگردان فرانسوی را هم در برمی گیرد، قادر به اجتماع روی یک فیلم خاص نباشند و تفرق آرا آنها هم مزید بر علت شده تا سیمای فاتحان تا شنبه شب آینده (۲۹ اردیبهشت) که زمان اهدای جوایز است، مبهم بماند.
بذل توجه اجباری به سایر بخش ها
برجسته نبودن فیلم های بخش مسابقه موجب عمده تر شدن آثار سایر قسمت های جشنواره امسال هم شده و یکی از آنها فیلمی به نام «پرنده های گذرگاه» است که آن را کریستینا گایه گو و شیرو گوئه را ساخته اند و بخش موسوم به «دو هفته کارگردانها» با پخش آن آغاز به کار کرد و درباره کارتل های موادمخدر در کشور کلمبیا و راههای ارتباطی آنها و مراودات شان یا مردمان بومی منطقه شامل قوم وایو است. اضافه بر آن فیلم «دو نباس» هم که ساخته سرگی لوزنیتای اوکراینی است و افتتاح کننده قسمت «نوعی نگاه» بود، نظرهای مثبت بسیاری را جلب کرده است و برخی ظرفیت بنیان که قصد انتقاد از روش های کاری و انتخاب های تیه ری فره مو مدیر اجرایی اول جشنواره کن را دارند، متذکر شده اند که وی قطعاً آرزو می کرد کارهایی از این دست را به بخش مسابقه وارد می کرد و نه فیلم هایی که نام خالقان آن بر کیفیت شان سنگینی می کند.
در حسرت اورسون ولز
البته در همان فیلم «یوم الدین» که مورد انتقاد ناظران جوان جشنواره قرار گرفته بازی راد جمال در رل اصلی به رغم غیرحرفه ای بودن او چشمگیر است و در فیلم فرهادی نیز که متن داستانی آن توسطه برخی نشریات اروپایی ضعیف و نامنسجم توصیف شده، هر دو هنرپیشه نامدار اسپانیایی (پنه لوپه کروز و خاوی یر باردم) بازی هایی قوی ارائه داده اند اما کن ۲۰۱۸ در حسرت آدم هایی فکور مثل اورسون ولز افسانه ای که در سال ۱۹۸۵ درگذشت و خالق «همشهری کین» (برترین فیلم تاریخ در اکثر گزینش ها) بود مانده است. مردی که در فیلم مستند تازه «چشم های اورسون ولز» که ساخته مارک کازینز است و در کن امسال به نمایش درآمده مورد بازبینی مجدد قرار گرفته و از مؤلفه های کاری وی با تحسین یاد شده است. مؤلفه هایی که اگر در فستیوال امسال تکرار می شد «کن ۲۰۱۸» این همه در معرض اتهام متوسط بودن قرار نمی گرفت و برای دفاع کردن از خود و محتوای فیلم هایش دچار عجز نمی شد.

بانی فیلم

بارگذاری بیشتر در خبرها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *