صفحه اصلی خبرها یک فنجان چای نوروزی با یکتا ناصر و خاطره اسدی

یک فنجان چای نوروزی با یکتا ناصر و خاطره اسدی

154

بازیگری؛ حرفه ای که علاقه مندان زیادی دارد و اصولاً با خواصی که در فطرت بشر است (علاقه مندی به دیده شدن) کمتر کسی است که دیده شدن را نپسندد. حرفه بازیگری از آن دست مشاغل است که افراد مختلف به تجربه کردن آن حتی برای یک بار حداقل علاقه مند هستند. گاهی دیده می شود که مشاغل مختلف در حد دکتر و مهندس و مدیر و… می آیند و حضور یک بار جلوی دوربین را تجربه می کنند. با این وصف خیلی عجیب و غریب نیست اگر ببینیم دختران و پسران جوان برای رسیدن به این حرفه دست به هر کاری بزنند. برخی از مسیر اصلی خودش یعنی تحصیل اکادمیک وارد می شوند، برخی از راه گذراندن دوره های بازیگری و کلاس های آموزشی و برخی از راه های دیگر از جمله پارتی و… اما این مسیر برای هر کسی به نحوی طی می شود. بسیاری از تحصیل کنندگان و آموزش دیدگان بازیگری پس از کلی آموزش و تجربه کلاس های مختلف به نتیجه نمی رسند و از سویی دیگر دیده شده که بسیاری از بازیگران سینما و حتی تلویزیون از طریق یک آشنا، مدیر و… وارد این حرفه می شوند و حتی حضورشان مستمر می شود.

شانس، پارتی، توانایی، استعداد و کلی فاکتور دیگر از عواملی است که تو می توانی در این عرصه فعالیت کنی اما ماندگاری یک بازیگر به بن مایه و توانایی ها و خلاقیتش در حرفه بازیگری مرتبط می شود. خاطره اسدی و یکتا ناصر دو بازیگر از دو نسل مختلف هستند که اتفاقاً هر دو آخرین تجربه همکاری شان در تلویزیون با بهرام بهرامیان بوده، یکتا ناصر تجربه کار سریال «جاده قدیم» را با این کارگردان داشته و خاطره اسدی هم سریال «سقوط یک فرشته» و جالب اینکه هر دو پس از آن دیگر سراغ تلویزیون نیامده اند و…

یکتا ناصر و خاطره اسدی مهمان یک فنجان چای نوروزی شدند تا از سالی که گذشت بگویند، از فعالیت های شان و پیشنهاداتی که نپذیرفته اند.

یکتا ناصر که برای فیلم «یکی می خواد باهات حرف بزنه» از جشنواره سی ام فجر سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مکمل را دریافت کرد از جشنواره فجر امسال گفت، حواشی و اتفاقاتی که باعث شد فیلم «کارگر ساده نیازمندیم» دیده نشود و… خاطره اسدی بازیگر فیلم های  «تقاطع»، «دیشب بابا تو دیدم آیدا»،«خشکسالی و دروغ»، «سر به مهر»، «آخرین سرقت»، «هفت دقیقه تا پائیز» و… که اصولا بازیگر گزیده کاری است و امسال را به بازی در دو نمایش گذراند هم از روزهای کم کاری اش گفت و از نمایشی که سال آینده روی صحنه خواهد داشت. او که برای فیلم «تقاطع» از جشن دنیای تصویر و برای فیلم «دیشب باباتو دیدم آید» در جشنواره فجر کاندید بهترین بازیگر زن بود در این گفت و گو به نکات جالبی از روزهای فعالیتش در سینما اشاره کرد. حاصل این گفت و گوی مفصل و صرف یک فنجان چای نوروزی پیش روی شماست:

|سالی که گذشت پر از اتفاقات ریز و درشت برای مملکت ما بود چه به لحاظ هنری و چه به لحاظ حوادث و ماجراهایی که شاید نیروی انسانی در آن دخیل نبود. امسال برای شما چگونه گذشت؟

یکتا ناصر: خیلی جالب است با اینکه امسال فعالیت زیادی نداشتم اما از پرکارترین سال های حرفه ای من به لحاظ بازدهی محسوب می شود. امسال فیلم های «من سالوادور نیستم» و «مشکل گیتی» را داشتم که اکران شد، به غیر از این دو چند فیلم هم در جشنواره فیلم فجر داشتم. پارسال فیلم آشوب را کار کردم که هنوز اکران نشده است. در کل سال ۹۵ به لحاظ زندگی شخصی سال خوبی برای من بود اما به لحاظ حرفه ای راضی نبودم.

مدت زمانی که جشنواره فجر برگزار شد، اصلا حال خوبی نداشتم، صرفاً نه به خاطر فیلم هایی که خودم در جشنواره داشتم، به طور کل به خاطر اتفاقات و حواشی ناخوشایندی که در جشنواره امسال اتفاق افتاد خوب نبودم.

به نظر من در حرفه ما، این روزها خیلی دلزدگی وجود دارد. خیلی مواقع توقع اتفاقاتی را داریم که رخ نمی دهد و گاهی اوقات اتفاقاتی می افتد که اصلاً انتظارش را نداریم. همین باعث سرخوردگی و ناراحتی بسیاری شده است و البته زمینه افسردگی را هم فراهم می کند. قطعاً این اتفاق برای من هم پیش آمده و اما تجربه ثابت کرده که همه این ها گذرا و رفتنی است و تنها راه، امیدوار بودن است. امیدوار بودن فاکتوری است که در حال حاضر و در این شرایط حکمرانی می کند.

خاطره اسدی: سال ۹۵، سال خوبی برای من بود. اتفاقات خوشایندی برای من افتاد و تکلیف خیلی از مسائل برایم روشن شد. از لحاظ حرفه ای، امسال تنها دو کار تئاتر داشتم. پیشنهادات زیادی در سینما و تلویزیون داشتم که تمام آن ها را رد کردم. حال خوبی که امسال داشتم سال ۹۵ را برای من تبدیل به سال خوبی کرد کم کاری ام نبود. علامت سوال های زیادی در زندگی حرفه ای ام وجود داشت که خدا رو شکر امسال همه آن ها مشخص شدند. و می دانم که چگونه باید انتخاب کنم.

|تو امسال کم کار بودی، این که سال ۹۵، تلویزیون و سینما نباشی و بیشتر در تئاتر فعالیت داشته باشی یک انتخاب و برنامه ریزی بود یا…

خاطره اسدی: جالب است یک بار کاملاً اتفاقی با خودم گفتم که من امسال فقط تئاتر کار می کنم و همین هم شد. (می خندد) اصلاً قصد نداشتم که فقط تئاتر کار کنم و هیچ برنامه ریزی قبلی برای آن نداشتم. فکر می کنم جادوی کلام بود که به حقیقت پیوست. همانطور که گفتم امسال پیشنهاد سینمایی و تلویزیونی زیاد داشتم ولی در آخر به  دلیل مسائل مالی و مشکلات دیگری که وجود داشت کار را قبول نمی کردم.

|خانم ناصر در آخرین گفت و گویی که با هم داشتیم، خیلی از تلویزیون گله مند بودید و یادم هست می گفتید فکر می کنم برای یک مدت طولانی به تلویزیون بر نخواهم گشت و به موازات شما خانم اسدی هم بعد از سریال «سقوط یک فرشته» دیگر در تلویزیون حضور نداشتند. چرا مدتی است در تلویزیون فعالیتی ندارید، مخصوصاً که اتفاقات خوبی در تلویزیون برای هر دوی شما افتاده است؟ سریال با من بمان، سقوط یک فرشته

خاطره اسدی: بهتر است بگویم، تلویزیون چند سال است که حالش خوب نیست. برای خود من، بعد از کاری که با آقای بهرامیان داشتم دیگر کاری جذاب و دلچسب نبود که وسوسه شوم تا در آن بازی کنم. مشکلات زیادی وجود داشت از جمله فیلمنامه های ضعیفی که انگار هیچ دغدغه ای در موضوع آن وجود ندارد، دستمزدهای های عجیبی که پیشنهاد می شود و… که باعث شده این مجموعه ها جذابیت خود را برای مردم هم از دست بدهند. شغل من ایجاب می کند که تمام این تولیدات را دنبال کنم اما باور کنید که اصلاً تمایلی به دیدن آن ها ندارم. تنها می توانم بگویم حال تلویزیون این روزها خیلی بد است.

| آیا ترجیح می دهید که سال جدید هم فقط تئاتر کار کنی و در حوزه سینما و تلویزیون فعالیتی نداشته باشی؟ به نظرت راهکار چیست؟

خاطره اسدی: من نمی دانم چه راهکاری باید ارائه شود تا همه چیز خوب شود و حال تلویزیون بهتر شود اما قطعاً تا وقتی اوضاع بهتر نشود خیلی ها در تلویزیون کار نخواهند کرد. از کارگردانان خوب گرفته تا بازیگران، کارگردانان صاحب نام و کاربلدی که سال های پیش فیلم ها و سریال های بسیار قوی می ساختند کارنامه درخشانی داشتند الان کجا هستند؟ چطور کیفیت‌ آثار اینقدر پایین آمده است؟ ولی واقعاً نمی دانم باید چه کاری انجام داد!

|خانم ناصر بعد از برش و سانسور جاده قدیم بازی شما در سریال (بهرامیان) ناراحتی هایی به وجود آمد، حتی بین اعضای پروژه، شما معتقد بودید به بازی شما لطمه بسیاری خورد و البته این مسئله در سریال مشهود بود و حتی بهرامیان هم در گفت و گو با من این مسئله را تائید کرد…

یکتا ناصر: بله، ناراحتی های وجود داشت. گاهی حال ما از جاهای دیگری گرفته می شود و بعد حال همدیگر را می گیریم. از این قبیل اتفاقات زیاد می افتد. انگار همه دست به دست هم می دهد تا یک سری اتفاقات و مسائل پیش بیاید. جدا از این ها وقتی گفتم مدتی در تلویزیون کار نمی کنم، واقعاً کار نخواهم کرد مگر اینکه شرایط ناچارم کند، اگر شرایط تلویزیون به همین صورت بماند مجبور می شوم تحت شرایطی کار نکنم. اما این چیزی نیست که قلباً دوست داشته باشم. ولی باور کنید حتی وقتی سریال ها را هم می بینم اصلا راضی نیستم و دوست ندارم. با وجود اینکه خاطرات بسیاری از تلویزیون دارم، نه تنها من بلکه تمام مردم باز هم دلم راضی نمی شود هر کار را بازی کنم. هنوز هم بسیاری هستند که وقتی مرا می بینند یادی از سریال «با من بمان» می کنند و می گویند یادتان هست نقش آن دختر کور را بازی می کردین و… این یعنی خاطرات یعنی حتماً دلم برای تلویزیون تنگ می شود.

با وجود تمام این ها،‌ با شرایط فعلی در تلویزیون کار نخواهم کرد. سال های پیش وقتی سریالی قرار بود ساخته شود حدود ۷ ـ ۸ ماه طول کشید و ما در این زمان فرصت داشتیم تا روی نقشمان کار کنیم. (وضعیت سینما همیشه متفاوت تر بود و کارها معمولاً باید در یک تا دو ماه به سرانجام می رسید و فرصت کافی برای کار کردن بر روی نقش نداشتیم) اما متاسفانه شرایط تلویزیون به گونه ای شده است که ما سریال ها را در ۲ الی ۳ ما می سازیم و تحویل می دهیم این یعنی فاجعه. به هر حال امیدوار هستم این پس رفتی که در این سالها داشتیم را جبران کنیم و فرصت خوبی که در این سال ها از دست دادیم را جبران کنیم. این مسئله آماده نبودن فیلمنامه و وارد کار شدن متاسفانه اصلاً درست نیست و همه ما شدیداً آلوده آن شده ایم. این اتفاق اصلا اتفاق خوبی نیست و برعکس نشان دهنده ضعف ماست و باید حل شود، در کنار همه این ها، این سیاست گذاری های تلویزیون است که باید برطرف شود. اگر شرایط مهیا شود و قصه ها و فیلمنامه ها جذاب باشد با کمال میل به تلویزیون بر می گردم و اگر پیشنهاد خوبی باشد حتما قبول می کنم. اما واقعاً شرایط بد است، اما آثار در تلویزیون ما امروز خوب نیست. واقعاً جز این کلمه چیز دیگری به ذهنم نمی رسد. نه بودجه ای هست، نه فیلمنامه ای و نه آدم های درستی که در جایگاه درستی قرار بگیرید. آدم هایی که با دیدن یک سکانس از یک فیلم سعی می کنند فقط منتقد باشند در حالیکه مطلع نیستند.

تلویزیون ما دیگر هیچ جایگاهی ندارد. نه بین مردم و نه بین اهالی تلویزیون. من با خیلی ها در این زمینه صحبت کردم از مجری تلویزیون گرفته تا کارمند تلویزیون همه ناراضی هستند، حال هیچ کس خوب نیست. فکر می کنم تنها عده خاصی هستند که کارشان را در تلویزیون این روزها پیش می برند. تلویزیون فقط دنبال پر کردن آنتن است. برنامه هایی پخش می شود تا یک سری از آدمها سکوت کنند و اعتراضی نکنند.

|تلویزیون همیشه یک سیاستی داشته است و آن هم اینکه دست ما هیچ وقت خالی نمی ماند و بالاخره هنوز اینقدر مشتاق داریم که علاقه مند باشند با ما کار کنند. تمام بازیگران چهره ای که یک دوره کار نکردند مجبور شدند تحت شرایطی دوباره برگردند و کار کنند. و دقیقاً این از سر ناچاری است. جالب است بسیاری از همکاران شما از کار نکردن و نقد صریح تلویزیون و آثارش می گویند و از سوی دیگر می روند و با قراردادهای خوب برای تلویزیون کار می کنند و تلویزیون هم معتقد است هیچ وقت دستم در پوست گردو نمی ماند و…

خاطره اسدی: اگر این شرایط اتفاق بیفتد و مثلاً مجبور شوم ۲ سال تمام کار نکنم باز هم راضی هستم. حداقل می دانم حالم بهتر است تا اینکه بخواهم در فضایی قرار بگیرم که باعث ناراحتی ام می شود و در آخر هم اتفاق خاصی نخواهد افتاد. ما کاری می کنیم تا حالمان خوب شود اگر نشود خب چرا باید کار کنیم.

یکتا ناصر: نباید در هر شرایطی کار کرد. قبول دارم که برخی از همکاران ما در نهایت برای امرار معاش مجبور هستند چشم روی برخی موارد مثل فیلمنامه ضعیف و… ببندند اما نباید فراموش کنیم که مردم از ما توقع دارند. در واقع ما باید از کاری که انجام می دهیم بتوانیم دفاع کنیم.

خاطره اسدی: این خیلی ناگوار است که بازیگر نتواند از کاری که انجام داده دفاع کند.

یکتا ناصر: متاسفانه خیلی اوقات این اتفاق می افتد. بازیگر هم می گوید مجبور هستم کار کنم. نمی توانم سه سال بیکار بمانم و منتظر یک سریال قوی باشم.

|تحت شرایط خاص قرار گرفتن تصمیم بسیاری از همکاران شما را عوض می کند. این می تواند یکی از دلایل اصلی باشد که ما خیلی اوقات تن به کارهای ضعیف می دهیم و…

یکتا ناصر: خب من فکر می کنم در شرایط خاص ناگزیر ناچار به انتخاب هستیم. اینکه بخواهم فقط به سمت تئاتر بروم و تلویزیون را برای همیشه رها کنم، اصلا درست نیست. من سال گذشته سه کار تئاتر داشتم و باید بگویم تئاتر هم مشکلات خودش را دارد و بی عیب نیست. از یک بعد شاید کار در تئاتر لذت بخش تر باشد اما یک سری مسائل در تئاتر هم وجود دارد که نمی توان نادیده گرفت. به انضمام اینکه ما در جامعه ای زندگی می کنیم که اولویت اول آن پول است و هیچکس نمی تواند خودش را از این قاعده مستثنی کند، می شود مقاومت کرد اما نه تا ابد. مخصوصاً وقتی مسئولیت یک زندگی را برعهده داشته باشی، یک مدتی که پیش بروی متوجه می شوی واقعاً این مستثنی بودن، شدنی نیست. من قهرمان نیستم و قطعاً نمی توانم مثل قهرمان ها زندگی کنم. تا یک جایی می توانم مقاومت کنم ولی از یک جایی به بعد اصلا نمی شود، حالا چه به دلیل مسائل مالی و چه به دلیل اینکه حرفه ما این است. انسان هایی هستند که حرفه شان این نیست و شغل دومی هم دارند، خب این دسته از افراد از جهت مسائل مالی می توانند خود را ساپورت کنند و هر کاری که انجام می دهند صرفاً برای ارضای روحی خودشان است. همین می تواند دلیلی باشد که میزان مقاومت را افزایش دهد و تو در آن زمان توانایی این را داری که دو یا سه سال مداوم کار نکنی اما در نهایت چه اتفاقی می افتد؟ وقتی کار نمی کنی طبیعتاً امیدوار هستی که وضعیت بهتر شود اما وقتی همه چیز بدتر می شود، با خودت می گویی بهتر است تا بدتر از این نشده من هم کار کنم و اینجاست که مقاومتت شکسته می شود.

خاطره اسدی: این استرس و دلهره همیشه با بازیگر همراه است که انتخاب اشتباه نکنم، از سر ناچاری سر هر کاری نروم و مراقب کارنامه هنری ام باشم.

یکتا ناصر: اگر الان من هم می گویم در تلویزیون کار نمی کنم مربوط به همان دوره مقاومت است. ولی اگر به جایی برسد که پیشنهاد سینمایی خوبی نداشته باشم و ببینم ممکن است به زودی فراموش شوم، قطعاً کار می کنم.

|فراموشی؛ یکی از اتفاقاتی که در حرفه بازیگری می افتد و باعث شکستن این مقاومت (به قول شما) می شود، فراموش شدن است. دیده شدن در این حرفه بسیار مهم است و ما متاسفانه امروز می بینیم که فقط عده خاصی در سریال ها در گردش هستند و در خاطر تهیه کننده و کارگردان می مانند و برای همه کارها انتخاب می شوند. بارها در مورد این مسائل بحث شده و بازیگران بسیاری می گویند که ما دیگر کار نمی کنیم اما به دلیل مشکلات مالی و چه بسا دغدغه دیده شدن و فراموش نشدن مقاومت خود را شکستند و این اطمینان برای سیاست گذاران تلویزیون و تهیه کنندگان هم وجود دارد.

یکتا ناصر: اصلاً نباید مطلق برخورد کرد و تصمیم گرفت. نه تنها در مورد این مسائل بلکه در مورد همه چیز، به هر حال ما عاشق حرفه خودمان هستیم، تا بشود مراقبت و مقاومت می کنیم ولی از جایی دیگر نمی شود.

خاطره اسدی: به نظر من هیچ چیز قابل پیش بینی نیست، ما از یک ماه بعد یا یک سال بعد خبر نداریم و نمی شود کاملاً قطعی نظر داد. شاید بعد از یک دوره مقاومت کوتاه تو بتوانی با یک پیشنهاد خوب سر کار بروی و هم حال دلت خوب باشد و هم اثری را تجربه کنی که کارنامه هنری ات دچار خدشه نشود.

|و البته شاید هم نه…

یکتا ناصر: بله شاید هم نه!

خاطره اسدی: (می خندد) بله شاید…

|و جالب است که در این مواقع ما همیشه بدترین انتخاب ها را می کنیم، اگر شما بخواهید مقاومت کنید فکر می کنید تا چه وقت توان مقاومت کردن دارید؟

خاطره اسدی: با حرف خانم ناصر کاملاً موافق هستم. ایشون گفتند ما قهرمان نیستیم و نمی توانیم مثل قهرمانان زندگی کنیم و واقعاً هم به همین شکل است. شاید برای من به شخصه این مقاومت بیشتر طول بکشد چون در حال حاضر با خانواده زندگی می کنم و خیلی در مورد مسائل مالی دغدغه ندارم. اما به هر حال قابل پیش بینی نیست. این مقاومت قبلا هم در زندگی من وجود داشته، یک زمانی با خودم گفتم من فعلا در تلویزیون کار نمی کنم و چهار سال مقاومت کردم و کار نکردم. یا زمانی بوده که دو سال کار نکرده باشم ولی باز هم نمی توانم مطلق نظری بدهم. اصلاً مشخص نیست چه اتفاقی می افتد اتفاقات غیر منتظره در زندگی زیاد است و برای همه پیش می آید. بستگی به شرایط تلویزیون و سینما دارد.

|یک سوال بی رودربایستی، با توجه به تجربه هایی که در این سال ها بدست آوردید، امیدوار به بهتر شدن وضعیت تلویزیون هستید؟

یکتا ناصر: امیدوار هستم ولی امیدواری ام دلیل خاصی ندارد. (می خندد) من اصلا آدم امیدواری نبودم، اما وقتی امیدوار نباشی خیلی بدتر است سیستم زندگی ما به گونه ای است که در تمام کارها و مراحل زندگی انشاء ا… و ماشاء ا… از زبانمان نمی افتاد. به نوعی می توان گفت به گفتن این حرف ها عادت کردیم. چیزی که من همیشه تجربه کردم این بوده که وضعیت همواره بدتر شده است.

|سالها پیش صحبتی داشتیم و آن زمان شما می گفتید سریال هایی که به من پیشنهاد شده، اصلاً جالب نیست و نمی توانم آن را قبول کنم. امروز از آن قضیه (گفت و گوی ما در لوکیشن مسافرخانه خیابان گمرک، تله فیلم سیروس مقدم) حدود ۷ ـ ۸ سال می گذرد و اوضاع همچنان به همان شکل باقی مانده است و هیچ اتفاق بهتری نیفتاده است.

یکتا ناصر: نه هیچ اتفاق بهتری نیفتاده است. متاسفانه در سینما هم به همین وضع بد دچار شده ایم. من پارسال چند کار در سینما داشتم که شاید اگر چند سال پیش این نقش ها را به من پیشنهاد می کردند فکر می کردم می خواهند به من توهین کنند. بعد از مدتی به این نتیجه رسیدم که همه چیز نمی تواند ایده آل باشد شاید زمانی فکر می کنیم که همه چیز عالی است خیلی راحت پیشرفت می کنم، نقش های مورد علاقه ام را بازی می کنم و… اما اصلاً اینطور نیست. ما بازیگرها همیشه در کارمان انتظار تعریف و تمجید داریم و فکر می کنیم اگر پیشنهادات بد و ضعیف را قبول نکنیم مورد تعریف قرار می گیریم و لی واقعیت این است که برای انتخاب های درست کسی به شما پاداشی نمی دهد و هیچ کس متوجه نمی شود که اگر فلان بازیگر کارهای ضعیف را انتخاب نمی کند یا اگر در فلان کار حاضر نمی شود کار درستی است باید از او برای این کارهای نکرده، تقدیر شود. ممکن است گاهی منتقدانی باشند انگشت شمار که این مسائل را می بینند و از شما تعریف کنند بابت کارهایی که انجام نداده اید اما خیلی از کسانی که باید این مسئله را ببینند نمی بینند. من به این نتیجه رسیدم که منتقدان ما کارگردانان، تهیه کنندگان و… با عامه مردم که تخصص خاصی در زمینه سینما و تلویزیون ندارند هیچ تفاوتی ندارند. برای مثال آقای فراستی نامی که در مورد فیلم ها و سریال ها نظر کارشناسی می دهند، متخصصان سینما و تلویزیون که سعی بر نقد یک اثر دارند با نظر مردم اختلاف چندانی ندارد شاید ادبیات هر کدام کمی متفاوت باشد ولی در هنگام نظر دادن یا تصمیم گیری باز اتفاق خاصی نمی افتد و همه چیز عین قبل است. چرا باید این اتفاق بیفتد؟ این یک فاجعه است.

برای مثال اگر عامه مردم سبک و کارهای بازیگر خانمی را دوست دارند، آقای تهیه کننده هم سبک ایشان را دوست دارد، آقای کارشناس هم دوست دارد، آقای کارگردان صاحب نام هم همینطور. اگر بعضی اوقات انتخاب های دیگری می کنند به دلیل این است که نمی توانند، رویشان نمی شود.

|و شما معتقد هستید این سلیقه شخصی در انتخاب ها، در نظرات کارشناسی و حتی در سپردن نقش ها هم اصولاً موثر است؟

یکتا ناصر: بله، دقیقاً‌ همین مسائل باعث می شود که من «مشکل گیتی» را بازی کنم. چون کسی از من برای کارهای نکرده تشکر نکرده است. کسی به من نگفته آفرین که در فلان کار بازی نکردی. کارهای نکرده ات را فقط خودت می دانی. در حالیکه باور کنید انجام ندادن خیلی از کارها باعث آرامش امروز من است.

خاطره اسدی: اتفاقی که در این چند سال برای من رخ داد و البته به جای اینکه مدنظر قرار گیرد بیشتر به فراموش شدن بازیگر می انجامد.

یکتا ناصر: دیگران وقتی بخواهند تو را قضاوت کنند از روی کارهایی که کرده ای قضاوتت می کنند نه کارهای نکرده. و این اصلا خوب نیست. حتی زمانی که به من سیمرغ دادند. همه تعجب کرده بودند به من می گفتند تو با این سیمرغ جهش بزرگی خواهی کرد و من می گفتم: این سیمرغ برای کارهای نکرده من است. من در کارهای دیگری که داشتم خیلی بیشتر تلاش کردم. مثلاً فیلم «زندگی جای دیگری است»، خود من اگر بخواهم کارهایم را قضاوت کنم کاملاً می دانم که قطعاً برای «زندگی جای دیگری» است تلاش بیشتری کرد. اما هیچ کس مرا برای این کار کاندید نکرد. حتی کسی متوجه آن هم نشد. کسی به خاطر زحمت هایی که برای این کار کشیدم از من تشکر نکرد. (می خندد)

|شنیده می شود که گاهی در دفاتر سینمایی و سریال ها می چرخد و می پیچد که فلان بازیگر خیلی وسواس دارد، خیلی سر بحث دستمزد چانه می زند، خیلی روی بحث بازیگران رو در رویش حساس است و… این مسئله روی ذهنیت سازندگان در انتخاب بازیگر تأثیرگذار است؟

خاطره اسدی: ما خیلی انسان های جالبی هستیم. زمانی هست که شما یک رقمی را پیشنهاد می کنی که غیرمنطقی است، دوستان می گویند خانم بفرمائید شما اصلا جاتون اینجا نیست! یک زمانی هم هست که من باید در قبال دستمزدهای عجیب غریب دوستان. بگویم بفرمایید، جای شما اینجا نیست. هر چیزی استاندارد خاص خودش را دارد. اگر ما ادعا می کنیم که کار حرفه ای انجام می دهیم باید در همه چیز حرفه ای باشیم. بنابراین اگر بخواهند من را اینجوری قضاوت کنند، پس برایم اصلا اهمیتی ندارد.

|برگردیم به بحث وسواس در انتخاب. ممکن است بگویند که فلانی فیلمنامه را چشم و دل سیر می خواند و شاید برایش بازی در این نقش خیلی مهم نیست….

خاطره اسدی: فکر نمی کنم کسی بخواهد اینطور در مورد من قضاوت کند. اگر قرار بود اوضاع به همین شکل باشد من در این سال ها کم کار نبودم. اتفاقاً من وسواس زیادی بر روی نقش هایم دارم. ولی این وسواس از نظر خودم منطقی است.

گاهی وسواس بیش از حد کار بازیگر را به کم کاری و دور شدن از آنتن و پرده سینما می رساند و…

خاطره اسدی: من دنبال دغدغه های بازیگری ام هستم. به عنوان یک بازیگر من نمی توانم همیشه نقش یک دختر ۱۸ ساله را بازی کنم. چندین سال پیش دو تا از بهترین های این نقش را بازی کردم اما الان دیگر نمی توانم چنین نقش هایی بازی کنم. اصلا فراموش کرده ام که دغدغه های یک دختر ۱۸ ساله چیست. ترجیح می دهم که در سن خودم نقش بازی کنم چون با ویژگی های این سن به خوبی آشنا هستم و قطعا می توانم بهتر بازی کنم.

|شما دو بازیگر خانم از دو نسل متفاوت هستید که  سینما را در تمام این سالها آنطور که باید لمس کرده اید، بسیاری از همکاران شما بر این عقیده هستند که نقش ها در سینما و تلویزیون به گونه ی دیگری بین بازیگران تقسیم می شود. در واقع برای تقسیم نقش ها نگاه دیگری وجود دارد که هیچ ربطی به استعداد بازیگر و یا توان و خلاقیتش ندارد. آیا به نظر شما این مساله صحت دارد و می تواند به یک نوع آسیب برای سینما و تلویزیون تبدیل شود؟

خاطره اسدی: اگر منظور شما باند بازی هایی باشد که اتفاق می افتد ترجیح می دهم نظری ندهم.

یکتا ناصر: من خیلی از این مسئله شاکی نیستم. در واقع اهمیت چندانی برایم ندارد. چون خودم تجربه ای در این زمینه نداشتم و هیچوقت کسی من را به این شکل برای نقشی انتخاب نکرده، پس نمی توانم نظر خاصی بدهم اما خیلی هم نمی توان به این انتخاب های خارج از روابط ایراد گرفت. مسلما همه ترجیح می دهند با کسی کار کنند که توانایی هایش ثابت شده باشد.  مشکل از جایی شروع می شود که کارگردان و یا تهیه کننده شخص نامناسبی را برای نقش انتخاب کنند و بر این عقیده هستند که چون این فرد دوست من و یا همسر من و… است باید در تمامی کار های من حضور داشته باشد. ممکن است فرد انتخاب شده نه از لحاظ سنی، نه ظاهری و نه هیچ جنبه ی دیگری مناسب نقش نباشد خب این انتخاب منطقی نیست و در ادامه به کار و به خود بازیگر لطمه خواهد زد. مشکل ما از بازی بازیگرانمان نیست. ما بازیگران بسیار توانمندی در این عرصه داریم که کارنامه های درخشانی هم دارند، مشکل از انتخاب ضعیف بازیگر توسط کارگردان است که سطح کیفی یک کار را پایین می برد. من احساس می کنم بعضی از ما قدر شانس هایی که در زندگی به ما روی می آورد را نمی دانیم. و این ندانستن قدر از کم سوادی سرچشمه می گیردکه باعث انتخاب های نادرست می شود. چرا وقتی می توانیم درست و دقیق انتخاب کنیم ، به سراغ نقش هایی می رویم که تمام کارنامه هنریمان را زیر سوال می برد. آن زمان است که با خود میگوییم که کاش این شانس به جای فلانی به من داده می شد تا می توانستم بهتر از آن استفاده کنم. اما به طور کل هیچ وقت آدمی نبوده ام که بگویم چرا فلان شخص برای تمام کار ها انتخاب می شود و من کنار گذاشته می شوم. به هرحال وقتی همه یک نفر را انتخاب می کنند پس حتما نکته ای در کار او دیده اند که این انتخاب را کردند یا توانایی خاصی دارد که شاید من ندارم و… به هرحال برای من مهم این است که از جایگاه و سیستم روحی که برای خودم دارم راضی هستم. خیلی دوست ندارم که در معرض دید باشم. اهل بیرون رفتن هم نیستم. بسیاری از همکارانم در اکران های خصوصی، خیریه ها، نمایشگاها و .. شرکت می کنند و در تلاش هستند که با مردم در ارتباط باشند اما من چنین شخصیتی ندارم اتفاقا خیلی رفتار خوبی است که بخواهی در معرض دید باشی، من اصلا از این نوع رفتار ایراد نمی گیرم اما من هیچ وقت به این شکل نبودم و نخواهم بود. قطعا این رفتار خیلی می تواند در کار هم تاثیر بگذارد. ما الان در عصر ارتباطات و اینترنت هستیم و خوشبختانه یا متاسفانه هر حرکتی از هنرمندان و افراد مهم ما در صفحات مجازی به سرعت پیچیده می شود . مسلم است ، وقتی مدام اخبار یا تصاویری از یک بازیگرببینید،او را در ذهن می سپارید. این اتفاق برای کارگردانان ما هم رخ می دهد، و می تواند تاثیر بسیاری بر روی انتخاب بازیگر بگذارد.

|پاسخ شما این سوال را به ذهن متبادر می کند، تا به حال شده که نقشی را ببینید و بگویید این نقش حق من بوده و من باید به جای این بازیگر نقش را بازی می کردم یا به این فکر کرده باشید که اگر این نقش را به من  پیشنهاد می دادند خیلی بهتر میتوانستم بازی کنم؟ بهتر است اضافه کنم که این یک نگاه کاملا حرفه ای و درست این است که بتوانی خود را در قالب دیگر ببینی و به این نتیجه برسی که من تمام فاکتور های مورد نیاز این نقش را داشتم چرا باید فلان شخص انتخاب شود؟! بعد ها متوجه همان روابطی می شویم که در انتخاب ها تاثیر می گذارد!

خاطره اسدی: الان خیلی حضور ذهن ندارم اما بله قطعا اتفاق افتاده که  به این فکر کنم اگر من آن نقش را بازی می کردم چطور می شد؟! شاید من بهتر بودم!

یکتا ناصر: بله برای من خیلی اتفاق افتاده است. شاید گفتنش درست نباشد اما با دیدن فیلم «خشم و هیایو» به این فکر رسیدم که شاید من می توانستم بهتر از طناز طباطبایی آن نقش را بازی کنم. البته این به آن معنی نیست، که بازیگری که آن نقش را بازی کرده توانا نبوده و یا نتوانسته از پس نقش برآید! نه! من فقط نظرم را بیان می کنم و می گویم اگر من جای او بازی می کردم شاید بهتر می شد. اتفاقاً طناز طباطبایی بازیگری بسیار قوی و خوب است.

|شمادر این مدت کار های تئاتر زیادی داشتید و در جریان تغییرات مثبت تئاتر هستید. تئاتر به سرانجام خوبی نسبت به گذشته رسیده و می توان گفت صاحب پیدا کرده و نگاهی جدی تر این روزها به تئاتر می شود. امروزه بسیاری از بازیگران بزرگ سینما و تلویزیون را در عرصه تئاتر می بینیم. این بهتر شدن وضعیت تئاتر آیا ممکن است روی کیفیت بازیگری در سینما و تلویزیون تاثیر بگذارد؟!

یکتا ناصر: وضعیت تئاتر کاملا متفاوت است. از هر نظر تئاتر شرایط خودش را دارد. حتی ما در تئاتر با مخاطب بسیار محدود تری نسبت به سینما و تلویزیون در ارتباط هستیم. شاید این مسئله برای خیلی ها اهمیت زیادی داشته باشد تئاتر و مخاطبش و ساختارش اصولاً با سینما و تلویزیون مخاطب است پس باید بر اساس خودش بررسی شود. ممکن است زمانی ما به جایی برسیم که تنها نفس بازیگری برایمان مهم باشد. خب این باعث می شود که ما در آن زمان فقط به کارکردن در تئاتر فکر کنیم. البته من معتقد هستم این وضعیت در بازیگران ما ثابت نیست و بستگی به حال بازیگردر آن زمان دارد. گاهی احساس می کنی که باید تئاتر کار کنی، گاهی سینما و گاهی تلویزیون. همه ی این حالت ها هم به دیوانگی خاصی که بازیگر دارد بر می گردد. به هرحال همه بازیگر ها شوریدگی و دیوانگی خود را دارند. اصلا آدم سالم، که به سراغ بازیگری نمی رود! (می خندد)

خاطره اسدی: به نظر من تئاتر هم وضعیت خیلی مناسبی ندارد حتی در بعضی موارد بسیار اوضاع دردناک تری نسبت به سینما یا تلویزیون دارد. نمونه اش تجربه ای که خودم امسال داشتم. ما در تابستان قرار بود نمایشی را اجرا کنیم و سه ماه تمام برای آن تمرین کردیم اما متاسفانه ۱۰ روز مانده بود به اجرا کارمان را کنسل کردند. این خیلی دردناک است که سه ماه با نقشت زندگی کنی و برایش وقت بگذاری اما در آخر به نتیجه ای نرسد. به نظر من تا زمانی که آدم های درست سر جایشان نباشند هیچ اتفاقی نمی افتد. منظورم از ادم های درست افراد متخصص در هرکاری هستند که در جایگاه مناسب قرار بگیرند.

شنیده می شود که در سال های اخیر کار تئاتر یک کلاس خاص به کارنامه بازیگران می دهد و در واقع «تئاتر کار کردن» به نوعی یک پُز حرفه ای به شمار می رود تا یک فعالیت حرفه ای؟

یکتا ناصر: البته بعد دیگر آن این است که با این کار می خواهند نشان بدهند که ما کار تئاتر می کنیم و هنری هستیم. اما من معتقدم چه با این نیت تئاتر کار کنیم و با هر نیت دیگر، مردم چیزی که بخواهند را در مورد ما تصور می کنند پس بهتر است به دنبال کاری باشیم که خودمان از انجامش لذت می بریم.

خاطره اسدی: قطعاً من با این نگاه تئاتر کار نمی کنم و نیاز روحی و روانی خودم را در لحظه پذیرفتن هر نقش مدنظر دارم.

|خانم ناصر توقع گرفتن سیمرغ را برای فیلم «کارگر ساده نیازمندیم» داشتید؟ با این تفکر به جشنواره رفتید که سیمرغ بگیرید؟

یکتا ناصر: نه، نه اصلا. البته این توقع را داشتم که کار های امسالم در جشنواره به دلیل آن که خیلی متفاوت تر بود مورد توجه قرار بگیرد که این اتفاق نیفتاد. در مورد «کارگر ساده نیازمندیم» خیلی توقع داشتم اتفاقات بهتری برایش بیفتد اما شرایط به گونه دیگر شد. من به عنوان کسی که بیست سال در این حرفه فعالیت می کنم و تجربه چند جشنواره دارم  فکر می کنم که واقعا حق این فیلم بود که بیشتر مورد توجه قرار گیرد و بررسی شود.چه از نظر منتقدین و چه از نظر داوران. مسئله دیگری که وجود داشت ساعت نامناسبی بود که برای اکران این فیلم در نظر گرفته بودند اما با این وجود اکران خوبی داشتیم. کاش بیشتر در مورد «کارگر ساده نیازمندیم» صحبت می شد. من حتی بارها با آقای هادی این این زمینه صحبت کردم که کاش بتوانیم یک حاشیه ای چیزی برای این فیلم درست کنیم تا شاید از این طریق فیلم بیشتر سر زبان ها بیفتد و توجه ها را جلب کند. حتی اگر به نتیجه ای که باید نمی رسیداما حداقل این بود که مردم در موردش صحبت می کردند و این مسئله ناخود آگاه به جذاب شدن کار کمک می کرد.

یکتا ناصر: (می خندد) بله. ایشان خیلی مردمی تر و بیرونی تر از من هستند. حتی بارها من به او گفتم که تو روحیه بازیگری داری نه روحیه کارگردانی. وقتی مرا می بینند اصلا برایشان قابل باور نیست که من همان کسی هستم که جلوی دوربین بازی کردم. شخصیت درونی تری هم نسبت به آقای هادی دارم.

|برعکس یکتا ناصر، خاطره اسدی وجوه بیرونی بیشتری دارد؟

خاطره اسدی: (با تعجب) واقعاً؟!

|و من فکر می کردم بعد از سریال «سقوط یک فرشته» حضور فعال تر و پررنگ تری در سینما و تلویزیون داشته باشی؟

خاطره اسدی: شاید خیلی ها حتی خود من تصور شما را داشتند اما شرایط همیشه آنطور که تو می خواهی رقم نمی خورد. سریال «سقوط یک فرشته» یک اتفاق خوب بود و من آن کار را خیلی دوست داشتم اما شرایط آن کار دیگر تکرار نشد. در واقع من هم دوست نداشتم با نقش هایی شبیه به آن سریال خودم را تکرار کنم.

یکتا ناصر: ببخشید اما لازم است نکته ای را اینجا بگویم . متاسفانه اشتباهی که در سینما و تلویزیون ما انجام می شود  همین است. گاهی از تو توقعی دارند که کاملا بی جاست و فکر می کنند که اگر تو در فلان نقش درخشیدی باید باز خودت را تکرار کنی! این مشکل بزرگی است که ما در انتخاب بازیگر برای فیلم هایمان داریم. هیچ حساب و کتابی در این زمینه وجود ندارد. در تمام دنیا اگر تو کاری را انجام می دهی که به خاطر آن جایزه می گیری یا تقدیر می شوی باعث می شود تا بیشتر در ذهن مردم بمانی و همه به این نتیجه برسند که چقدر در آن جنس کار ماهر هستی! در ایران این اتفاق نمی افتد. حتی گرفتن سیمرغ هم دلیل موفقیت های بعدی تو نیست. در واقع هیچ چیز تضمین بر اتفاق دیگری نیست. یک بخش دیگری که لازم است به آن اشاره کنم توقعاتی است که ما به عنوان یک بازیگر وقتی وارد این حرفه می شویم با آن رو به رو هستیم. فکر می کنیم فلان کارگردان واقعا متخصص و کاربلد است و قطعا انتخاب عاقلانه ای برای نقش هایش خواهد داشت اما چیزی که اتفاق می افتد گاهی عکس این است. توقعاتی از افراد داری و فکر میکنی که آن افراد چقدر از تو بالاتر هستند اماوقتی از نزدیک آشنا شوی به این نتیجه می رسی که خیلی از او پایین تر نیستی و از نظر سواد تفاوت چندانی با هم ندارید. اینکه من بی پرده صحبت می کنم به دلیل تجربه هایی است که در این سال ها بدست آوردم و همیشه دیدم که اگر حرفی نزنم هیچ اتفاق مثبتی نمی افتد پس بهتر است رک باشیم تا حداقل اگر اتفاقی که در انتظارش هستیم نیفتاده، تصور کنیم به دلیل صحبت هایی است که کرده ایم. بخش دیگری که در بازیگری وجود دارد شانس است. هیچ ارتباطی به صورت زیبا، استایل زیبا و… ندارد.

خاطره اسدی: دقیقا این چیزی است که من متوجه آن نمی شوم. با تمام حرف های خانم ناصر موافقم و واقعا نمی توان کاری که سال ها پیش با آقای بهرامیان داشتم را مبنی قرار داد برای افزون شدن پیشنهادات و پرکاری من. ببینید کارگردانان و تهیه کنندگان به دنبال نقش های آماده هستند وحاضر نیستند که تو را در قالب دیگری تصور کنند که تا به حال بازی نکرده ای. برای مثال اگر من نقش یک دختر ۱۸ ساله بیمار را بازی کرده باشم، همین نقش در ذهن کارگردانان می ماند و براین اساس من را انتخاب می کنند. تهیه کنندگان و فیلمسازان حاضر به ریسک نیستند. مشکل بزرگ دیگری که از ابتدا در کار من وجود داشته چهره ام است. همیشه به من گفته اند که سن شما به چهرتان نمی خورد، یا خیلی جوانتر از چیزی که هستید نشان می دهیدو…شاید این موضوع در زندگی شخصی من خوب باشد اما در حیطه کاری ام هرگز. به دلیل این تفکرات هرگز نتوانستم بسیاری از نقش هایی که همیشه آرزوی بازی در آن ها را داشتم، بازی کنم. بار ها شنیده ام که گفتند شما به خاطر فیسی (صورت) که داری به این نقش نمی خوری. اما وقتی فیلم را می دیدم کسی که آن نقش را بازی می کرد از لحاظ قیافه تفاوت چندانی با من نداشت. ما در سینما بخشی داریم به نام گریم. قطعا وقتی روی من گریم انجام شود چهره ام تغییر خواهد کرد و دیگر این مشکلات به وجود نخواهد آمد. متوجه این اتفاق نیستم و حتی  خوشحال هم نیستم که به این دلیل نتوانستم خیلی نقش ها را بازی کنم.

|خانم ناصر به شانس در بازیگری اشاره کردند. خانم اسدی آیا شما خوش شانس بودید که وارد این حرفه شدید و یا فکر می کنید ادم خوش شانسی هستید؟

خاطره اسدی: شانس داشتم و می توانستم از آن استفاده کنم اما به دلایلی که ترجیح می دهم در مورد آن ها صحبت نکنم از شانس هایم استفاده نکردم. البته خوش شانس بودن در بازیگری خیلی اوقات به این معنی است که انتخاب های درستی بکنیم یا کار های ضعیف را انجام ندهیم.

|جدا از شانس یک سری فاکتور هایی هستندکه جزو توانایی های بازیگری هستند. برای مثال، خانم ناصر توانایی ویژه ای دارد که در بین خانم های بازیگر کشورمان شاید سه یا چهار نفر از آن ها این توانایی را داشته باشند و آن هم توانایی ساخت و گویش و لهجه های مختلف است. لهجه را زندگی می کنند. بعضی ها ادای لهجه را در می آورند اما خانم یکتا خوب می تواند با لهجه زندگی کند و آن را در نقش غرق کند. در مورد خانم اسدی این توانایی بر می گردد به شیطنتی که ایشان در بازی ها دارند. شیطنت و اکتیویته در اجرا و ایفای نقش فاکتوری است که در بازیگران ایرانی به خصوص خانم ها خیلی پررنگ نیست و می تواند جزو آبشن ها و توانایی های یک بازیگر محسوب شود…

یکتا ناصر: ممنون که توجه داشتید.

خاطره اسدی: (می خندد) البته این شیطنت بستگی به نقشی که بازی می کنم دارد.

یکتا ناصر: واقعا به نظر من یکی دیگر از مشکلاتی که ما در بازیگری داریم نداشتن منتقد است. همه فکر می کنند که این حرفه کاملا عمومی و بی ارزش است و هرکسی می تواند آن را نقدکند اما این طور نیست. وقتی فیلمی خوب باشد همه در مورد آن نظرات یکسانی می دهند و قطعا نیازی به بررسی ندارد. زمانی می توانیم بگوییم منتقد داریم که فیلمی که از نظر مردم شاید متوسط است مورد بررسی قرار گیرد و منتقدین متوجه بازی های خوبی که درآن وجود دارد شوند. برای مثال فیلم ماجرای نیمروز که متاسفانه خودم فرصت دیدن آن را نداشتم از نظر همه ی مردم بسیار عالی بود. تمام بازیگر ها عالی بودند اما هیچ کس از لحاظ تخصصی به این قضیه نگاه نکرد که آقای جواد عزتی یک بعد کاملا متفاوت از خودشان در این فیلم نشان دادند.

خاطره اسدی: چه ناراحت کننده است تمام تلاش و توانایی تو در زمان اجرا دیده نشود و هیچ منتقدی متوجه نشود که تو چقدر برای این کار زحمت کشیده ای!

|سانسور چقدر به کار بازیگر لطمه می زند؟

خاطره اسدی: بسیار زیاد.

یکتا ناصر: گاهی کل کار بازیگر با سانسور زیر سوال می رود.

|معتقد هستید سانسورهای تلویزیونی در مورد بازیگران مختلف متفاوت است؟

یکتا ناصر: بله، متفاوت است. حتی اتفاق افتاده که چون خانم فلانی در این فیلم بازی می کند سانسور نکنیم اما فلانی را در فلان فیلم سانسور کنیم. چه بسا بار ها در جواب ایرادات وارده به این مسائل گفتند که اگر آرایش بازیگران آن کار زیاد است پی سانسور نمی شوند به خاطر خود اثر است. اما این درست نیست! یعنی چه؟ بازیگر همان بازیگر است پس چرا نباید این محدودیت ها و سانسورها عادلانه باشد.

خاطره اسدی: دقیقا مانند حجاب تلویزیون و سینما است که زمین تا آسمان با هم تفاوت دارد. هنوز هم علت آن را درک نمی کنم!

|مسئله دیگری که امروزه نه تنها بین هنرمندان بلکه بین عموم مردم جاری شده فضای مجازی است. نظرات مثب و منفی در این زمینه وجود دارد که میخواهیم در مورد صحبت کنیم. خانم ناصر شما زیاد اهل فضای مجازی نیستید اما خانم اسدی بسیار در این زمینه فعال هستند.

خاطره اسدی: (می خندد) فکر نمی کنم خیلی فعالیت داشته باشم. من فیسبوک یا توییتر یا صفحات این چنینی ندارم. ودلیلی که موجب شد تا من اینستاگرام را نصب کنم این بود که پیج های فیک زیادی بدون اطلاع من ساخته می شد و بار ها توسط همین پیج ها از مردم سو استفاده می شد به همین دلیل مجبور شدم تا پیجم را در اینستاگرام بسازم که دیگر کسی فریب این پیج های فیک را نخورد. به نظر من دنیای مجازی اصلا بد نیست به این شرط که طریق استفاده درست از آن را بدانیم که متاسفانه در ایران چنین چیزی جا نیفتاده است. این صفحات و ارتباطات برای این به وجود می آیند که شما هنرمند مورد علاقه خود را دنبال کنید، سبک زندگی اش را ببینید، از آخرین اخبار او باخبر شوید و… اما ما چنین برخوردی با فضای مجازی را در کشورمان نمی بینیم. همین برخورد های نادرست باعث شد تا اخیراً به پلیس فتا شکایت کنم که خوشبختانه با پیگیری های انجام شده چند نفر از مقصران را دستیگر کردند. من فضای مجازی را ساختم تا مردم بدانند من وجود دارم و سراغ دروغ های پیج های فیک نروند. من شکایت کردم تا فرهنگ سازی شود و مردم بدانند که در فضای مجازی هم قانون ها و حریم هایی وجود دارد که باید رعایت شود. در مورد علاقه ام هم باید بگویم اینکه بتوانی با مخاطبانت در ارتباط باشی بسیار جذاب است. اگر بتوانیم درست فرهنگ سازی کنیم وهمه چیز را در چارچوب درست خودش قرار دهیم بسیار از فضای مجازی لذت هم می برم.

یکتا ناصر: من فکر نمی کنم فضای مجازی بد باشد اما چیزی نیست که مورد علاقه من باشد. شاید گفتنش درست نباشد اما من ارتباط خوبی با اکثریت مردم ندارم. هرگز نگفته ام که اگر این کار را بازی کردم برای مردم کشورم بوده است. هرگز به فکر برقراری ارتباط با مخاطب نبودم.نظر اکثریت هیچ وقت برای من مهم نبوده و نیست.شبکه مجازی خیلی وقتم را می گیرد و دلیلی که من در این صفحات مجازی حضور دارم تنها به دلیل اثبات بودنم برای جلوگیری از ساخت پیج های فیک است. ما اینقدر مشغله در زندگی داریم که مشغول این مسائل نشویم.

|فاصله از عموم مردم از تعاریف یک استار است چرا که در دسترس بودن یک ستاره سینمایی باعث می شود جذابیت های او زیر سوال برود.  حال آنکه برخی از همکاران شما حضور ۲۴ ساعته در فضای مجازی دارند و از کوچکترین اتفاقات زندگی شان مستند سازی می کنند و در اختیار آحاد مردم قرار می دهند. بگذریم که کلی اتفاق تبلیغاتی و… نیز در صفحات اجتماعی برخی از اهالی سینما و بازیگری دیده می شود؟

خاطره اسدی: من معتقدم وقتی از مردم عشق و محبت می گیری باید همان را به کسانی که دوستت دارند پس بدهی. اگر صد هزار نفر من را دوست دارند و انرژی مثبت به من می دهند من هم در مقابل باید به  آنها انرژی مثبت بدهم. این تفکر یک قائده چهارچوب دار است که از حدی نباید فراتر برود.

یکتا ناصر: من حرف شما را کاملا قبول دارم. اینکه باید برای کسانی که دوستت دارند حضور داشته باشی و انرژی مثبت بدهی یک مسئله کاملا درست و منطقی است اما من هیچگاه نتوانستم به این شکل برخورد کنم. حتی در مصاحبه کردن هم خیلی رعایت می کنم. در واقع خیلی کم مصاحبه می کنم و حتی وقتی تحت شرایط خاصی قبول کنم که مصاحبه کنم باز هم پشیمان می شوم. اگر جایی می روم یا گاهی مصاحبه ای می کنم به این دلیل است که آقای هادی به من می گوید چرا نیستی؟ چرا هیچ کجا دیده نمی شوی و… گاهی با خودم فکر می کنم که شاید درست می گوید و بهتر است در حداقل فلان اکران خصوصی فیلم یا خیریه شرکت کنم. اما باز هم در ۹۹ درصد مواقع پشیمان می شوم. این رفتار به این دلیل نیست که سعی کنم استار بمانم و تمایلی به ارتباط با مردم نداشته باشم نه. گاهی اتفاقاتی می افتد که ترجیح می دهی فاصله بگیری! برای مثال وقتی  در برنامه ای شرکت می کنم و در حال صحبت کردن در مورد یک بحث کاملا جدی و تخصصی هستم، تبلیغ پاک کننده و شوینده را پخش می کنند خب این به نظر من یک نوع توهین است. باور کنید اگر متوجه می شدم که این برنامه اسپانسر دارد، اصلا شرکت نمی کردم. از این قبیل اتفاقات زیاد می افتد. درست است که وقتی این کار ها را انجام ندهی همه شروع می کنند به جبهه گرفتن، مطلب های بد در موردت نوشتن، که این بازیگر مغرور است، بد اخلاق است و…اما من این حرف ها را ترجیح می دهم و تحمل آن برای من راحتتر است تا رفتارهای دیگر، همین الان هم که اینجا حضور دارم به این دلیل است از قبل شما و روزنامه تان را می شناسم و با جنس سوالات شما اشنا هستم. در حال حاضر هم اگر کسی بخواهد مصاحبه کند می گویم که من فقط تخصصی مصاحبه می کنم. به هرحال شرایط جامعه ما به گونه ای شده که باید بدانی با چه کسی صحبت می کنی و با چه کسی مصاحبه می کنی!

|زندگی با یک همکارچطور است خانم ناصر؟

یکتا ناصر: یک بخش خوب دارد و یک بخش بد. بخش خوب آن این است که خیلی بهتر درک می شوی. خب قطعا در حوزه حرفه ای وقتی یکی همجنس خودت وجود داشته باشد شرایط بهتری خواهی داشت. از جنبه ای دیگر خب نیست به دلیل آن که در حرفه ما اگر یکی از دو طرف اهل این کار باشند کافی است. برنامه ریزی در این شرایط خیلی سخت می شود. وقتی هردوی ما سرکار باشیم به هیچ عنوان نمی توانیم برنامه درستی برای اوقات بیکاری مان تعیین کنیم. حتی در حال حاضر برای عید نمی توانیم هیچ برنامه ای داشته باشیم چون یا من سر کار هستم یا آقای هادی. باوجود همه ی این ها خودم دوست داشتم که اگر کسی وارد زندگی من می شود از همکاران خودم و اهالی سینما باشد.

|درمورد سال آینده صحبت کنیم و برنامه یا چشم اندازی که برای سال جدید دارید؟

خاطره اسدی: اول از همه یک تئاتر خواهیم داشت که از فروردین ماه تمرین آن را شروع می کنیم و در اردیبهشت یا خرداد روی صحنه می رود. یک فیلم سینمایی هم به من پیشنهاد شده است که هنوز فیلمنامه آن را نخواندم. در کل اهل پیش بینی کردن نیستم چون اگر پیش بینی هایم اتفاق نیفتد خیلی خوشحال نمی شوم. بیشتر ترجیح می دهم تا اتفاقات سوپرایزم کنند. ایده آلم در سال جدید پیشنهاد کار های هیجان انگیز و جدیدی است که نیاز های بازیگری ام را برطرف کند.

یکتا ناصر: درمورد مسئله کاری خیلی نمی توانم نظر خاصی بدهم یا پیش بینی کنم. اما دوست دارم یک سینمایی خوب پیشنهاد شود.خیلی دوست دارم که به کار های شخصی ام برسم. فیلم و سریال های زیادی هستند که دوست دارم آن ها را تماشا کنم. اگر فرصت شود دوست دارم در یک نمایش قوی بازی کنم.

|کار جدید آقای هادی، «عاشقانه» به کجا رسیده است؟

یکتا ناصر: من دو سکانس در این فیلم بازی داشتم که بیشتر حالت یادگاری داشت. فکر میکنم حدود یک ماه و نیم تا دوماه از فیلمبرداری سریال باقی مانده است. بعد از آن اقای هادی یک یا دو سینمایی هم در دست ساخت دارد. امیدوار هستم درگیری هایی که امسال برایش پیش آمدو باعث ناراحتی و حال بد همه ما شد رفع شود و این خستگی از تنمان در برود. هنور هردوی ما ناراحت اتفاقاتی هستیم که درجشنواره افتاد. به دلیل قضاوت های نادرست. اینکه هر کسی که یک سکانس بازی کرده به خودش اجازه می دهد تخصصی در مورد فیلم ها نظر دهد. از منتقدینی که شاید بدون هیچ  توجهی از فیلم ما گذشتند دلخور هستم و دوست دارم که این ناراحتی را فراموش کنیم.

|به طورکلی جشنواره امسال را دوست داشتید؟ خیلی از منتقدین معتقد بودند امسال ضعیف ترین سال در طوی این چند سال بوده و بسیاری از بازیگران هم اعتقاد داشتند سال خوب و بسیار پرباری بوده است.

خاطره اسدی: مشکل ما این است که هیچ وقت استاندارد مشخصی نداشتیم.کل دنیا وقتی مراسمی را برگذار می کنند با یک چهارچوب خاصی پیش می روند. طراحی یک چهارچوب اصلا کار سختی نیست. درک نمی کنم چرا نباید در سینما و تلویزیون ما وجود داشته باشد.

|برنامه شما برای عید و سفر های نوروزی چیست؟

یکتا ناصر: هنوز برنامه ریزی برای عید نکرده ایم. بستگی به کار های آقای هادی دارد.

خاطره اسدی: برنامه من هم هنوز مشخص نیست اما معمولا اگر بخواهم سفر کنم حتما بعد از عید این کار را انجام می دهم و عید را در تهران میمانم. تهران خلوت را دوست دارم.

|سریال های تلویزیون را می بینید؟

یکتا ناصر:خیلی دنبال نمی کنم.

خاطره اسدی: نه، من سریال های تلویزیون را تماشا نمی کنم و ترجیح می دهم سریال های خارجی را دنبال کنم.

|اگر در پایان صحبتی دارید بفرمایید.

خاطره اسدی: امیدوار هستم که سال بسیار خوبی برای همه هموطنانم باشد. همراه با اتفاقات خوب. برای همه آرزوی سلامتی و خوشبختی می کنم وامیدوار هستم که زندگی همه پر شود از معجزات زیبا و رنگی رنگی. (می خندد)

یکتا ناصر: خب اول اینکه خیلی رک و بی پرده صحبت کردم امیدوار هستم کسی ناراحت نشود. امیدوار هستم امسال سالی باشد مهربان تر از سال های گذشته. امسال دعوایی با کسی نداشتم. با چندتا از دوستانم قهر هستم. نمی دانم که چه چیزی ممکن است پیش بیاید. اگر با کسی مشکل داریم و یا قهر هستیم نبایدبه گونه ای باشد که تمام مسائل را از ریشه کنار بگذاریم. اگر می خواهیم با کسی قهر کنیم حداقل جای آشتی هم برای آن بگذاریم. در کل امیدوار و منتظر اتفاقات جدید هستیم.

منبع:بانی فیلم

honaraneh telegram

بارگذاری بیشتر در خبرها
avatar

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

  اشتراک در  
اطلاع از