خبرهاصفحه اصلی

علیرضا داود نژاد: دنبال تپیدن نبض زندگی در«فراری» بودم

کارگردان فیلم «فراری» گفت: در این فیلم همچنان دنبال نزدیک بودن آدم ها به زندگی واقعی و تپیدن نبض زندگی در فیلم بودم.

به گزارش هنرانه ,علیرضا داوود نژاد که قبلا کارهای خود را رئال و نزدیک به زندگی اجتماعی ساخته است، امسال در سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر فیلم «فراری» را کارگردانی کرده است. او در این رابطه با اینکه «فراری» تا چه اندازه در رقابت با فیلمسازان اول می تواند مطرح شود، گفت: آن قدر با فیلم عجین شدم که فکر می کنم یکبار باید آن را با مردم ببینم و بدانم چه کاری انجام داده ام. زمانی که با فیلم عجین شده اید، قابلیت ارزیابی خود را از دست می دهید.

داوود نژاد درباره متفاوت بودن فضای فیلم «فراری» عنوان کرد: فکر می کنم از تجربه های فیلم های اخیرم که حالت شخصی تری داشت، در این فیلم استفاده کردم.

وی با اشاره به اینکه همچنان فرم رئال فیلم های قبلی اش را در «فراری» ادامه داده، افزود: در این فیلم همچنان دنبال نزدیک بودن آدم ها به زندگی واقعی و تپیدن نبض زندگی در فیلم بودم.

این کارگردان درباره فیلم«سهیلا شماره ۱۷» گفت: از این فیلم خیلی راضی بودم، چون فیلمساز از جهان اطرافش الهام گرفته و با آدم های واقعی کار کرده برایم خیلی دلپذیر بود.

داوودنژاد درباره کار خانوادگی در سینما خاطرنشان کرد: بین سینمای ما و زندگی ایرانی فاصله افتاده است و این کارم در جهت نزدیک کردن سینما و زندگی ایرانی به یکدیگر است.

وی درباره کنار هم قرار گرفتن فیلمسازان حرفه ای و فیلمسازان اول در جشنواره گفت: به نظرم فیلم ها در کنار یکدیگر قرار می گیرند و نه کارگردانان. به نظر می رسد فیلمسازان نسل اخیر از لحاظ انتخاب موضوع و بیان سینمایی پختگی و پیشرفت دارند و جای نگرانی ندارد.

تجربه گرای حرفه ای

علیرضا داودنژاد بر خلاف رفتارهای گاهی تندخویانه و معترضش در قبال اتفاقات سینمایی، در فیلم هایش همیشه دنیایی دوست داشتنی ارائه داده که حتی تلخی هایش هم در جریان زندگی و آدمهایی که در بین تلاش برای بقا با یکدیگر همزیستی مسالمت آمیز دارند، آزار دهنده و سنگین جلوه نمی کند. داودنژاد اگر چه با سینمای تجاری و عامه پسند کار خود را در سینما آغاز کرده و برخی فیلم هایش نه طرفداران جدی در میان منتقدان و نه دوستدارانی در میان عامه تماشاگران ندارند، اما تعدادی از سمپاتیک ترین ساخته های سینمای ایران از جمله «نیاز»، «هوو»، «بچه های بد» و… را می توان در کارنامه او جست. داودنژاد چند سال پس از «کلاس هنرپیشگی» در اوایل دهه نود،‌ چندی قبل «روغن مار» را در گروه هنر و تجربه روی پرده داشت و امسال با «فراری» به سودای سیمرغ راه یافته است. فیلمی که نشانه های آشکاری از سینمای بدنه در خود دارد و باید دید تا چه حد علاقه مندان به سینمای او را خشنود می کند.

علیرضا داودنژاد از نگاه پرویز آبنار

علیرضا داودنژاد بر خلاف رفتارهای گاهی تندخویانه و معترضش در قبال اتفاقات سینمایی، در فیلم هایش همیشه دنیایی دوست داشتنی ارائه داده که حتی تلخی هایش هم در جریان زندگی و آدمهایی که در بین تلاش برای بقا با یکدیگر همزیستی مسالمت آمیز دارند، آزار دهنده و سنگین جلوه نمی کند. داودنژاد اگر چه با سینمای تجاری و عامه پسند کار خود را در سینما آغاز کرده و برخی فیلم هایش نه طرفداران جدی در میان منتقدان و نه دوستدارانی در میان عامه تماشاگران ندارند، اما تعدادی از سمپاتیک ترین ساخته های سینمای ایران از جمله «نیاز»، «هوو»، «بچه های بد» و… را می توان در کارنامه او جست. داودنژاد چند سال پس از «کلاس هنرپیشگی» در اوایل دهه نود،‌ چندی قبل «روغن مار» را در گروه هنر و تجربه روی پرده داشت و امسال با «فراری» به سودای سیمرغ راه یافته است. فیلمی که نشانه های آشکاری از سینمای بدنه در خود دارد و باید دید تا چه حد علاقه مندان به سینمای او را خشنود می کند.

بانی فیلم

honaraneh telegram

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن